Het blad dat na een klein jaar
Hard werken
Zich te rusten mag leggen
Op het mos
De dauwdruppel
Die zelfs het scherpste gras streelt
Zonder zich te verwonden
De hommel die
Met zacht gebrom
Dommelt in de ochtendzon
Een knuistje om de duim
Van een moederhand
En een hoofdje dat meedeint
Op haar borst
Avondlicht op het dressoir
Dat teder speelt met haar
Haren in haar parelmoeren borstel
Die ze als het ware speciaal
Voor hem daar heeft achter gelaten
Wanneer ben jij voor het laatst
Met liefde aangeraakt?
Reacties
Een reactie posten