Voor E., de allerfijnste Amsterdamse boekendame. Je staat op, loopt naar je boekenkast, schuift een paar klassiekers opzij. Mooie, gave ruggen, statig gestrekt. Anarchie in het keurslijf van een boekenkast. De veelgelezen exemplaren heb je weggegooid. Zonde van de aantekeningen. Je hand reikt in het schemerduister en haalt een vergeeld exemplaar tevoorschijn. Het is een western met evenveel stof tussen de bladzijden als tussen de kleren van je held na afloop van zijn levensgevaarlijke tocht door de canyons. Je ruikt de weeë geur van ontluchte spanning. Het papier versterft nog eerder dan dat je held zijn laatste adem uitblaast. Een schittering. Even ben je verblind door de avondzon. Haar bladen blikkeren. Ze staat op scherp. Geluidloos schuift ze haar benen over elkaar, dicht en weer open, dicht, open, dicht, open Je hebt geen idee hoe dit gaat eindigen. Ze vinden elkaar, nagenoeg in het midden van het verhaal. Nu gaat het gebeuren. Je leest snel nog enkele zinnen. Er waait wat zand op...
Hannes Couvreur