Dit hoeft niets te worden

Wakker om 8 uur, na een behoorlijke nacht. Opstaan om 9u30. Terug naar bed om 11 uur. Slapen tot 14 uur. Terug uit bed om 14u30. Het is nu 16u30. De voorbije twee uur heb ik non-stop moeten vechten tegen de vermoeidheid om iets gedaan te krijgen. Om wat eten te maken, wat op te ruimen, de kinderen wat te helpen. Geen idee wanneer en of het vandaag nog beter wordt. Als je kijkt naar wat ik gisteren, of de voorbije week gedaan heb, is er niets dat verklaart waarom de vermoeidheid vandaag zo slopend is. Toch niet voor wie niet chronisch vermoeid is. Gisteren was een familie-uitje. In de late voormiddag met de trein naar een stad. Daar iets eten op een rustig terras. Een kort museumbezoek. En nadien taart en koffie. Om dan in de late namiddag de trein terug te nemen. De sfeer was goed en gezellig. De dag verliep vlot. Niet wat je meteen slopend zou noemen. En toch is er vandaag dat voortdurende gevoel alsof de zwaartekracht twee keer zwaarder werkt dan gisteren. Met ogen die voortdurend to...

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...