Dit hoeft niets te worden

Zoals het blad Zich vouwt tot knop En de vlinder tot pop Het piepkuiken tot ei En de halm tot kiem In de dop Zoals het licht Met de zakkende zon In het oosten Het zeewater weer horizon Of hemelwaarts keert Langs de rivier terug De berg op Zoals de melodie Van de suite Zich noot voor noot Uit het binnenoor Door klankkast Langs snaren en boog Terug tot in de vingers En het hart van wie beroert Verstopt We elkaar zonder te weten Wat we missen Voorgoed kunnen vergeten Daar wacht ik Daar wacht ik op.

De zee die zich het schuim En het oprijzen en neerzijgen Van de golven ontzegt De zon die zich ervan weerhoudt Uit te barsten In allesverzengende hitte De regen die zich verwaardigt Om daar te vallen waar Zij nergens te veel is De wind die rechtsomkeer maakt Bij de eerste aanstalten Van ongemak De cactus die haar stekels intrekt De bijen en wespen hun angels Hanen die hun gekraai inslikken En beken en rivieren die beheerst Binnen hun oevers blijven Vulkanen die imploderen Om niet uit te barsten Aardplaten Die zich nauwelijks nog Durven te verroeren En wij Wij die de adem inhouden Tot we erbij neervallen.

Wanneer er van wind nog lang geen sprake is men ademt wat zoals gewoonlijk geen wolken in de verste verten te bekennen zijn wanneer het enige wat hier druppelt zweet is dat parelt op het voorhoofd van toevallige voorbijgangers en dat wat nog het dichtst in de buurt komt van donder het klapperen van de vleugelslagen is van opvliegende duiven ben ik al lang doorweekt en murw, gebroken. En wanneer dan aan het eind het alsnog begint te regenen en iedereen gaat schuilen nu de wind echt als een bezetene tekeer gaat ben ik de enige die het plein op gaat om op een bankje de krant te zitten lezen alsof er niets aan de hand is alsof het allemaal nog moet komen alsof het allemaal al lang voorbij is.

Iemand heeft de huid Naar binnen en de zenuwen Naar buiten gekeerd Vlak voor de voorstelling begon Dan moet je op En doe je zoals Je hebt geleerd Alles goed En toch, toch voelt alles Verkeerd Op straat ineens Geen zaallicht meer Publiek dat zich een weg weet Terwijl jij voortdurend je tekst verleert Je roept: nog een keer Je in paniek de coulissen zoekt Maar die zijn er niet meer Enkel overal geroezemoes Alsof je door een horde souffleurs wordt achterna gezeten Je buigt je te pletter In een stuk dat maar niet ophouden wil Je wil af Ontkleden Ontschminken Ontmaskerd Naar huis Terug naar gisteren De enige plek Waar je het vandaag wel zou weten. #autismawareness #wereldautismedag #KEIvoorAutisme