Doorgaan naar hoofdcontent
Wanneer er van wind
nog lang geen sprake is
men ademt wat
zoals gewoonlijk
geen wolken
in de verste verten
te bekennen zijn
wanneer het enige
wat hier druppelt
zweet is dat parelt
op het voorhoofd
van toevallige voorbijgangers
en dat wat nog het dichtst
in de buurt komt
van donder het klapperen
van de vleugelslagen is
van opvliegende duiven
ben ik al lang doorweekt
en murw, gebroken.

En wanneer dan
aan het eind
het alsnog
begint te regenen
en iedereen gaat schuilen
nu de wind echt
als een bezetene tekeer gaat
ben ik de enige
die het plein op gaat
om op een bankje
de krant te zitten lezen
alsof er niets aan de hand is
alsof het allemaal nog moet komen
alsof het allemaal al lang voorbij is.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »