Dit hoeft niets te worden

mensen met een groot hoofd lopen het risico om met datzelfde hoofd tussen een bankschroef geklemd te raken net zoals kippen die gouden eieren leggen plotseling geconstipeerd raken wanneer ze op een hongerdieet worden gezet en een vinger die verdacht veel op god lijkt hen toesnauwt “en nu leggen die handel” en geld niet gelukkig maakt maar mismaakt zoals deze regel quod demonstrandum est ach je houdt het niet voor mogelijk, zegt je medemens hij valt voornamelijk in herhaling en heeft geen gevoel voor humor dus kun je ’t maar beter zelf zeggen, al zeg ik het zelf mijn god ik wenste dat hij zijn mond hield, dat hij eens iets anders las in zijn handen dan eeltangst gesust onder een laagje niveazalf je bent een bijwoord, weet je dat? (van context is al lang geen sprake meer, ieder spreekt enkel nog voor zich; veel betekenend als je 't mij vraagt) maar het dringt niet tot hem door alsof je een Chinees in het Chinees zegt dat hij een vreemde taal spreekt hier is nood aan ondertiteling, ma...

er zal eens zijn niet te geloven we leven te lang en te gelukkig om waar te zijn PS: In de Standaard staat vandaag een opiniestukje over de Herman De Coninckprijs, meerbepaald over de manier waarop jurylid Marc Reynebeau de hele Vlaamse dichtersscéne heeft ondergebracht in een polderesk bejaardentehuis. Goede Vlaamse dichters zitten al lang in Nederland, zo lijkt het wel. Die verzinken niet in het krinkelende en vooral winkelende gewaterdinges van de achterblijvers. Beetje gevaarlijke premisse, zeker als die komt van iemand die een prijs helpt uitreiken die, door z'n financiële gewicht, pretendeert de Académie Française te zijn van de Vlaamse poëzie (da's net hetzelfde als vloeken in de kerk, maar dat doet God ook, dus wat zou het). Believers en non-believers aller landen, de sprookjes zijn de wereld nog niet uit. En dan heb ik het niet over één of andere revival van Eftelingitis. Het laatste stadsgedicht van Erwin Mortier is in dat opzicht overigens profetisch te noemen. ( het...

het geurt naar zondagochtend je twijfelt weet nog niet met welk waspoeder je lakens wassen je zachtwitte satijnen slip waarin je het verlangen nog ziet spannen leidt je blik van je handen naar de vloer een merel die wegstuitert brengt je weer bij de les zenuwen spieren chemische stoffen gaan een onontwarbare knoop aan: je propt het wasgoed in de trommel kiest oxivanish voor vernieuwing en antiherinnering onkreukbaar de glimlach in de plooien onder je vingertoppen zal op het moment dat je de deur uitgaat je mondhoeken bereiken zo onbeslist dit bed ik wil niet verzaken aan het vluchten met jou geen sporen achterlaten en draai me om als in de hoop dat het verleden op vandaag vooruit zal blijven lopen bemerk al snel dat enkel de terugkeer een toekomst heeft wat je gehad hebt, kun je houden ik lees het zonder veel verbeelding van je met fluister beslapen lippen de echo, het geritsel van de lakens, de met verstomming geslagen kleren gordijnen die beter weten geen deur geen raam geen muur gee...

vijftig cent het onfortuinlijke lot van je glimlach slot machine harlekijnfestijn met als inzet de eeuwigheid en een kus binnen afzienbare jaren wanneer ik met uitpuilende buik, omhoogkruipend geelbevlekt onderhemd en een schare trouwe vliegen het natuurlijke evenwicht in stand houd op de bruine bank je weet wel, die waarvan je nooit iets zal moeten hebben, ach onbekend is onbemind alleen een leugenaar mag het tegendeel beweren net nu glipt het geluk tussen mijn vingers door stuitert op de grond ontsnapt het moment in duizend en één ongelukken om weer een andere schare schrijvers gelukkig te maken een thee alsjeblieft, blue mountain ik had je moeten vragen een suggestie te doen nu is het te laat, verhaal gesloten nog voor ik een fatsoenlijke opening kon maken wat volgt is een halfuur verlangend slurpen en een expeditie naar grote hoogte terwijl ik in de grond zink van schaamte en jij – alweer een praatje makend met een ander – de afwas doet ( kladwerk )