(c) Wikipedia koperen koning en tinsoldaat onder de meeuwenpoep op de stoep van je zeepaleis je staart je blind op de dijk naar een barst in een tegel die ik niet vinden kan je stond in een park in de hoofdstad toen ze je foto namen een statieportret ter staving van je spontaniteit koningen zijn ook maar mensen, tu-sais en nu sta je hier, in het brons, een beetje kleiner dan je echt was, wat zwaarder ook de wind trotserend en het schurende zand de tijd die vol nijd striemen trekt in je andere wang het is met het onbenul van een kind dat je hier de eeuwigheid trotseert tot de dag dat de zee komt en je meeneemt nu is er iedere dag de avond en het moment waarop niemand nog naar je omkijkt. -- Posted By Arne S. to Poëzie - Angelus at 9/19/2006 09:18:00 AM
Hannes Couvreur