Dit hoeft niets te worden

Als het nacht wordt Ga ik drijven Dan dobber ik Moeiteloos Over het water Niet langer vechtend En proestend om Voor even De waterlijn te halen Wat zuurstof te happen Net genoeg Om me voor een volgende teug Terug naar boven te vechten. Maar als de nacht valt Ga ik drijven Kan ik rustig ademhalen Weet ik me Volledig gedragen Door het even voorheen Nog nietsontziende water.

We zullen als laatste lachen Nog één keer in alle rust bloemen, bomen en andere planten ongestoord zien bloeien. We zullen bevrijd van alle ongedierte ten volle het resultaat van al ons werk kunnen aanschouwen. Onze daden Onze sporen Onze volmaakte wereld Waarin we voor één keer als laatste zullen lachen.