je vindt het even licht waar het spectrum het breekpunt op handen draagt hoe heerlijk als alles je toekomt op handen zijnde twee mensen wandelen met gestrekte armen zij aan zij pas de deux wijsvingers priemend naar elkaar toe een vingertoppenkus in een glasparel het is stil daarbinnen verkeer huizen zon bomen grind in de berm alles gromt door onderdruk aan de voet van een building een veld strakgetrokken tegels uit de jaren zestig van de vorige eeuw waar kleine schotsen stiekem oprijzen die nooit hoger kunnen komen dan de helft van hun lengte of hun breedte (zo’n 40 cm om precies te zijn) voor ze omvallen zijn ze vast alweer weggenomen staat op zondag een krokus, roze je m’en FUCK wacht op maandag weet niet van maandag maar maandag komt met zo’n twee miljoen zevenhonderdvijftig duizend en 1 stappen die de stad een aangezicht slijten wacht tot iemand het laken strak trekt of het doek valt - weet niet wat wachten laken doek strekken vallen strak is - we huren alvast een bouwfirma in voor...
Hannes Couvreur