Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet.

Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn.

Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro-a-typische wereld van het #autisme, #adhd en aanverwanten.

Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn.

De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen.

Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite zou doen om me aan te passen, om over te steken, om te proberen mee te draaien. Terwijl er op enkele uitzonderingen na nul fundamentele interesse is in hoe de neuro-a-typische wereld in elkaar zit.

Erger nog. De neurotypicals vinden het blijkbaar hun taak om erover te beslissen of er wel zoiets bestaat als onze realiteit, als een autistische cultuur, als andere neurodivergente culturen. Want als zij het niet zien, bestaat het niet. De arrogantie.

En als reactie komen wij neuro-a-typicals telkens opnieuw aanzetten met allerhande "incentives" waarom neuro-a-typische culturen toch interessant en belangrijk zijn voor neurotypicals. We zijn kanaries in de koolmijnen, we zouden voor nieuwe inzichten zorgen, zouden gaven hebben die neurotypicals minder hebben (oog voor detail, patroonherkenning, creativiteit, ...). De wereld zou er zonder bekende neuro-a-typische voorouders helemaal anders uitzien. En zo gaat het maar door.

Ik vind dat vernederend. Alsof we het maar waard zijn om gerespecteerd en gewaardeerd en erkend te worden, alsof onze cultuur maar bestaansrecht heeft als ze aantoonbare meerwaarde genereert voor de dominante neurotypische cultuur.

Het is niet moeilijk om de parallel te trekken met andere niet-dominante culturen, met andere minderheden.

Vandaar dat ik me steeds meer af vraag of ik het nog wel wil, deelnemen aan die allesverpletterende, arrogante, stompzinnige, dominante neurotypische cultuur. Ik heb er echt schijt aan dat we in een wereld leven waarin je voortdurend je (economische) waarde moet bewijzen om menswaardig behandeld te worden.

#einderant #ableism #cripactivism #disabilityjustice #minderheden #autismawareness #autisme #actuallyautistic #validisme #labels #ggz #dsm