Dit hoeft niets te worden

Wakker om 8 uur, na een behoorlijke nacht. Opstaan om 9u30. Terug naar bed om 11 uur. Slapen tot 14 uur. Terug uit bed om 14u30. Het is nu 16u30. De voorbije twee uur heb ik non-stop moeten vechten tegen de vermoeidheid om iets gedaan te krijgen. Om wat eten te maken, wat op te ruimen, de kinderen wat te helpen. Geen idee wanneer en of het vandaag nog beter wordt. Als je kijkt naar wat ik gisteren, of de voorbije week gedaan heb, is er niets dat verklaart waarom de vermoeidheid vandaag zo slopend is. Toch niet voor wie niet chronisch vermoeid is. Gisteren was een familie-uitje. In de late voormiddag met de trein naar een stad. Daar iets eten op een rustig terras. Een kort museumbezoek. En nadien taart en koffie. Om dan in de late namiddag de trein terug te nemen. De sfeer was goed en gezellig. De dag verliep vlot. Niet wat je meteen slopend zou noemen. En toch is er vandaag dat voortdurende gevoel alsof de zwaartekracht twee keer zwaarder werkt dan gisteren. Met ogen die voortdurend to...

Vanmorgen las ik zoals veel andere mensen het nieuws dat acteur Aron Wade overleden is . De zinsnede "euthanasie heeft gepleegd" lijkt me hier zo misplaatst omdat ik dat woord "plegen" te veel associeer met woorden als "misdrijf" of "zelfmoord". Het nieuws van Wade komt binnen. Omdat ik zelf chronisch depressief ben. Stabiel ondertussen, maar het heeft er jarenlang anders uitgezien. Het verlangen naar een diepe, langdurige rust is ooit groter geweest. Ik heb nooit concrete plannen gemaakt, maar de dood als verlossing overwegen is me niet vreemd. Het komt ook binnen omdat ik vrienden en geliefden ken wiens verhaal lijkt op dat van Wade. Met wie ik daar ook open en eerlijke gesprekken over gevoerd heb. Iets wat me gelukt is omdat ik ooit van psychiater en mentor Luc Isebaert een prachtig verhaal te horen kreeg hierover. Als ik me het goed herinner, ging het verhaal over een dame op leeftijd die in het ziekenhuis verschillende ingrijpende behandelin...