Dit hoeft niets te worden

Wakker om 8 uur, na een behoorlijke nacht. Opstaan om 9u30. Terug naar bed om 11 uur. Slapen tot 14 uur. Terug uit bed om 14u30. Het is nu 16u30. De voorbije twee uur heb ik non-stop moeten vechten tegen de vermoeidheid om iets gedaan te krijgen. Om wat eten te maken, wat op te ruimen, de kinderen wat te helpen. Geen idee wanneer en of het vandaag nog beter wordt. Als je kijkt naar wat ik gisteren, of de voorbije week gedaan heb, is er niets dat verklaart waarom de vermoeidheid vandaag zo slopend is. Toch niet voor wie niet chronisch vermoeid is. Gisteren was een familie-uitje. In de late voormiddag met de trein naar een stad. Daar iets eten op een rustig terras. Een kort museumbezoek. En nadien taart en koffie. Om dan in de late namiddag de trein terug te nemen. De sfeer was goed en gezellig. De dag verliep vlot. Niet wat je meteen slopend zou noemen. En toch is er vandaag dat voortdurende gevoel alsof de zwaartekracht twee keer zwaarder werkt dan gisteren. Met ogen die voortdurend to...

Vandaag ben ik moe. Een slechte nacht. Met gepieker. Onder andere over hoe ik wil en kan blijven bijdragen aan onze samenleving. Aanleiding van mijn gepieker was een gesprek in mijn omgeving over langdurig zieken. Ik was zelf niet bij het gesprek aanwezig, maar werd er wel in vermeld. Het systeem onder druk? Het gesprek begon met de getuigenis van een huisarts die in zijn praktijk vaak mensen ziet die hem vragen om hen arbeidsongeschikt te verklaren. Hij worstelt daar mee, want, zo redeneert hij — als ik het goed begrepen heb — het is niet omdat je bijvoorbeeld geen zware fysieke inspanningen meer kunt doen, dat je niet een andere job kunt zoeken (tenzij je natuurlijk vergaat van de pijn). Hij voelt zich dan wellicht onder druk gezet. Waarop dan verder de bedenking volgt dat dit niet meer houdbaar is voor ons systeem als mensen zich te snel arbeidsongeschikt laten verklaren zonder alternatieven te onderzoeken. Vrijwilligerswerk telt niet Mijn verhaal werd aangevoerd als voorbeeld dat h...