tussen twee stoelen een ijsberg zonder zuidpool alsof de wereld op zijn kop staat zo warm is het hier ik voel me verdwalen (bos van poten) mijn voeten vinden geen uitweg meer zetten het op een lopen maar mijn benen willen niet mee we zoeken een gat in de ozonlaag willen ontsnappen naar ergens waar het donker wordt en het fijn vertoeven is voor het licht uit gaat en er klappen vallen het ergste moet nog komen, dan wordt er niets gezegd ijzig, jawel, stil er schuifelen pinguïns over het tafellaken narren in een carrousel die zo groot is dat je hem nauwelijks ziet draaien waarin alles zo lang duurt dat je er enkel aan toekomt te denken hé, heb ik dit al niet eens…? nee toch niet je twijfelt een verdwaalde ijsbeer op zoek naar wat afval schuimt de tafelrand af, met een lege blik maar altijd klaar om toe te slaan, je gelooft er niet meer in bent niet van deze wereld je schrijft wat in de sterren, hoopt dat het heelal alsnog eens gaat knallen en alles opgelost wordt met een scheutje alcohol ...
Hannes Couvreur