Dit hoeft niets te worden

Anna Tilroe's tien geboden en verboden voor de kunstcriticus, zoals ze ook op de website van het VTI te vinden zijn. Wat moet goed en scherp kunnen kijken, denken en schrijven helderheid en precisie nastreven autonoom en onbevooroordeeld zijn t.o.v. het stuk / kunstwerk, maar ook t.o.v. het publiek en het medium een persoonlijke visie ontwikkelen een brede culturele, sociale en artistieke belangstelling hebben kennis hebben van het vakgebied en het filosofische en theoretische discours context en achtergrond geven aan het stuk / kunstwerk respect betonen voor makers en betrokkenen beseffen voor welk publiek en welk medium men schrijft tot een oordeel komen, impliciet of expliciet maar altijd beargumenteerd. Verboden is anderen, ook vakgenoten, napraten ijdel / zelfingenomen zijn incrowd / kunstbonzen proberen te behagen zich revancheren over rug van maker heen zich tot de vakgenoten richten over het hoofd van het lezerspubliek heen schrijven over dingen waar men niets of onvoldoend...

Dagelijks spuien wereldwijd honderdduizenden bloggers kritiek op zowat alles wat je maar kunt bedenken. Hoe waardevol is die kritiek? Social Bookmarkers zoals Digg.com zijn ervan overtuigd dat de massa zelf bepaalt welke kritieken waardevol zijn. Olie komt vanzelf bovendrijven. Maar klopt die stelling wel? Is het werkelijk overbodig om bloggers te confronteren met de vraag wat goede kritiek inhoudt? Per dag zien ongeveer 175 000 weblogs het levenslicht, dat is ongeveer 2 blogs per seconde. In oktober van dit jaar stond de teller al op meer dan 57 miljoen. Een groot deel van die blogs wordt gevuld met kritieken over de meest uiteenlopende onderwerpen. Het voordeel van een weblog is dat je niet meer aan een medium hoeft te bewijzen dat je een gekwalificeerd criticus bent of een ervaringsspecialist alvorens je aan het bekritiseren kunt slaan. Iedereen (nou ja, bijna iedereen) heeft met andere woorden de mogelijkheid om een kritiek te uiten die wereldwijd gelezen, gezien of gehoord kan ...

Anonymous said... wie ben jij? 5:37 PM Arne S. said... Arne Schoenvuur. En jij? 6:06 PM Anonymous said... misschien je tegenovergestelde, misschien ook niet. Wil ik je wel vertellen, maar niet voor gans cyberspace. 6:29 PM Anonymous said... maar wie ben jij? (en deze keer niet zo flauw) Wie ben ik? Niet, wat ben ik? Of is wat ik ben ook wie ik ben? Weledele anonieme bezoeker, je maakt het me niet makkelijk. En dat hoeft ook niet. Arne Schoenvuur - per abuis ook wel eens aangekondigd als Arne Schoenmaker - is dichter. Niet voltijds, maar altijds. Als je me eens door de Google-zeef haalt, kom je er al snel achter dat ik per ouderlijke definitie (en door de nauwgezetheid van een of andere gemeentelijke ambtenaar van de dienst bevolking) Hannes Couvreur heet. Bij deze heb ik je enig opzoekingswerk bespaard. Over dat synoniem ga ik niet mysterieus doen. Het is een anagram van mijn naam, te voorschrijn getoverd tijdens een behoorlijk saaie les historische taalkunde, nu alweer 4 jaar geleden....