Dit hoeft niets te worden

Onze deelneming aan alle familie en vrienden van Jeroen Mettes. Onze gedachten zijn bij jullie. Sterkte. Arne S. en familie.

Jeroen, je scherpe inzichten, je belezenheid, je wijsheid, je wereld niet weg, niet uit het gezicht verdwenen maar even verstild je laatste post een adembenomen witregel in de vroege ochtend verdwijnt als de zon haar hoogste punt bereikt doet zwijgend gras groeien, bloemen bloeien bomen verder rijken pas als de avond valt spreekt het landschap haar antwoord uit en zie, men zingt je na, meerstemmig zoals het hoort maar het hoort niet, omdat sindsdien staat alles en iedereen voorgoed te luister Jeroen, het ga je goed. Jeroen Mettes Jeroen Mettes Jeroen Mettes

[The] books are finished. Which fascinates and irritates me. I will have to account for them. I will have to say things, answer questions. Things will be thought about them, and positions taken. What a pain! There will be consequences. I feel like scrunching myself up into a little ball, becoming tiny, putting an end to this whole politics of presence and prestige. Stay in a corner with little things that don't interest anyone. To such an extent that I almost blame Gilles for having dragged me into this mess. Until now I could talk, then turn my back on whatever I was saying. I was never really engaged. Now, everything has to be accounted for and people will hold me up to what I'm saying. The field is unified. The plane of consistency of writing doesn't let anything go, every blow is counted. It's something that fucking sends death right up my spine. Up until now, I could hide using all kinds of avoidance behaviorisms. But now, everything is inscribed. -- Félix Guattari...