Dit hoeft niets te worden

Soms wil ik mijn thee uitdrinken en zeggen: "Ik stop ermee. Ik word clown." Maar het moeilijkste aan clown worden, zo heb ik na al die jaren theedrinken geleerd, is beginnen. Het circus, het publiek, de schmink, het licht, de truukjes, neus en schoenen, daar ligt het niet aan, dat groeit er wel aan met de jaren. Maar je moment kiezen, of beter, het moment dat jou kiest en dan weten dat het zover is het herkennen als je in de spiegel kijkt of beter, als je een spiegel voorgehouden wordt net op het moment dat je woedend je kop door de kamer hebt gekeild nadat je wat thee gemorst had op je kraaknette pak en je vrouw je aankijkt met een blik van "Ben je nu helemaal gek geworden?" je het niet zeker weet of je nu moet huilen of lachen. Dan. Dat is het moeilijkste. Voor Danny Ronaldo

Poëzie is het doen omdat je weet dat het straks misschien niet meer kan. Gewoon, zomaar. Zoals de acrobaat nog iedere avond zijn vrouw boven zijn hoofd tilt, na meer dan vijftig jaar en één dag. En morgen misschien twee. Of zoals de clown die met grootse schoenen de kleinste kruimel uitdaagt om hem te doen struikelen om dan in stijl te vallen en hoogmoed en noodlot vakkundig te herleiden tot een detail waar je met de glimlach aan voorbij gaat. Misschien is dat ook het mooie aan mislukken, dat het zo ook kan. En wanneer het dan gebeurt, dan is het maar dat. Gewoon gedaan, zomaar. Leven is het doen in stijl omdat je weet dat het straks misschien niet meer kan. Gewoon. Zomaar. Voor Danny Ronaldo