Dit hoeft niets te worden

Toeval? Natuurlijk is het geen toeval dat ik op dezelfde middag twee vrienden tegen het lijf loop. Allebei dertigers. En allebei vertellen ze me dat ze de boel gaan omgooien. En allebei vertellen ze me dat nadat ik hen de volgende samenvatting van het voorbije jaar heb gegeven: "Rotjaar." Mijn vader is plotseling zwaar ziek geworden. Nu gaat het gelukkig beter met hem. Zakelijk was het een kleine ramp. En dan heb ik zelf ook nog gesukkeld met mijn gezondheid. Ondertussen gaat het weer wat beter. We werken ons kapot. En als we ons kapot gewerkt hebben, denken we om de één of de andere gekke reden dat we ons kapot moeten werken om weer te genezen. Daarvoor moet je goed ziek zijn, me dunkt. En misschien zijn we dat ook wel. Toen ik nog een opleiding tot therapeut volgde, hadden we een docente die ons vertelde over onze bodyguard, letterlijk: de bewaker van ons lichaam. Als je opgebrand en uitgeput in elkaar zeeg, dan kon je dat ook zien als een teken dat je bodyguard goe...

Tegenwoordig word je Belgische kampioen koffie zetten door een buis te gebruiken. Dat hoorde ik deze ochtend toen ik hier in de stad een kleine koffiebar binnen stapte. "Het geheim," zo vertelde de uitbater aan een klant "zit hem in een buis waar hij zijn gemalen koffie door jaagt. Die buis is statisch geladen waardoor die witte pelletjes (die zorgen voor een slechte smaak, zo verneem ik later) aan de wand van de buis blijven kleven. Zo verkrijgt hij dus pure koffie." De buisgebruiker in kwestie is er blijkbaar al tweemaal Belgisch kampioen mee geworden. Je kunt als mens werkelijk van om het even wat zo veel houden dat je er kampioen in kunt worden. Mensen zijn meesters in het verheffen van obsessies tot kunst. Ik vraag me af of mijn redenering wel klopt. Hoe zou je bijvoorbeeld wereldkampioen kortverhalen schrijven kunnen worden? Ik zie het al voor me dat ik bij een volgend bezoek aan mijn favoriete boekhandel de verkoper tegen een andere klant hoor vertellen: ...