Dit hoeft niets te worden

Als de achterkant van het heelal nog niet bestaat, dan moeten ze die nu uitvinden: de plek waar alles ongenadig eindigt, de hoek waar alle naden samenkomen, de tol van het streven naar perfectie, de steenpuist van God, precies waar hij zitten moet. Daar. Dat is dan zestig cent. Dank u. Iedereen komt hier op audiëntie, ongevraagd en naar believen. Zolang je maar je beurt afwacht is er geen probleem. De duur van het bezoek bepaal je zelf. De invulling die je eraan geeft ook. Daar bemoeit ze zich niet mee. Wereldleiders, teringlijders, iedereen is voor haar gelijk. Dat is dan zestig cent. Dank u. Het gaat hier niet over wereldschokkende zaken. Daar hebben ze buiten hun handen al vol mee. Het gaat hier over het hoogstnoodzakelijke, over de zaken waar in het openbare leven meestal over wordt gezwegen. Al worden er ook hier niet veel woorden aan vuil gemaakt. Dat is dan zestig cent. Dank u. We zijn bang geworden voor wie we zijn. Dat zie je zo. Ze haasten zich hier naartoe alsof hun leven er...

hoe luider je roept, hoe kleiner je wordt. het lijkt een opschriftje, passend als de tien bij tien van een tegeltje met bijbehorend het moedertje-vadertje doen samen dingen in zijaanzicht. diepzinnigheid zonder dieptezicht. de vervlakking van lawaai. het heeft iets van muziek en merelgekwetter, maar dan zonder bijbehorende bedoelingen die de bedoeling zijn. te moeilijk voor een gedicht die toelichting. te simpel voor een dichter. die spreuk welteverstaan. een keuken netjes houden is een opdracht voor het leven. het verliezen van het overzicht, de woekering van vetvlekken en de geur van schimmel in het spagettiteiltje, je zweert bij hoog en laag dat het nooit meer gebeuren zal, tekent aanvalsplannen uit, maar het enige wat je doet is je bekwamen in de aftocht. in andere, veel nettere keukens, de gesprekken kruiden met een pallet aan uitwijkmogelijkheden, regeltjes, gekweekt in de vruchtbare grond van ergernis bemest met gebrek aan zelfkennis. de grootste lul zijn is niet hetzelfde als d...

tussen de bomen staat een weg beschreven nog voor de bomen er stonden enkel door de bomen beschreven. je schaduw met de hand op je schouder leidt je stuurt je knijpt je er tussenuit er is kreupelhout dat krijt en kraakt een uitnodiging om te verdwalen die je laat liggen met de voeten treedt bij wijze van respect je weet niet beter je slaat een hoek om die voelt als een bocht alsmaar recht en door. een gaai geeft een signaal aan de andere kant van het bos wordt het stiller dan anders het geluid krijgt een ander gelaat er is geen mens die een idee heeft maar het gebeurt de zon, bejaarde bruid, sleept het licht achter zich aan geeft zich aan een andere horizon tot morgen weemoed licht op rond haar schouders het is niet het bos dat je op de huid gaat zitten, je groeit de maalstroom dwingt je tot zwemmen je schaduw heeft al bezit genomen van de rest van de wereld ga ervoor maak plaats waar je zijn moet het komt erop aan de uitgang te verzinnen het einde vindt je wel. als het erop aan komt. ...

Schepen tot stilstand. Je staat aan een overkant - ik weet dat bereiken nu geen zin meer heeft. Het water weg. Het stof aan de wereld uitgekeerd. Het gekabbel verstild en verdicht tot roestscheur- en staalgekraag. Rubbersterfte alom. Een inwaarts spreken, meer kan ik niet tot je richten. Je houdt je rechterhand omhoog. Zwaaien. Alsof je me wilt tegenhouden. Aan jouw kant van de dag wordt het eerder donker. Laten we vluchten, laten we het water zoeken. Ik wil je overhalen. Maar al bij de eerste stap snijd ik mijn hiel aan de restanten van een pont. Wie zal mij nu nog tegenhouden? Er is tijd nodig om de wonden te helen. Het zand op de duinen moet nog in glas gevangen, het gedroogde vlas gevlochten tot koorden, de karkassen opgeblonken tot tempelgeraamtes, de scheepsbellen in klokkentorens, de ankers gelicht, alles op wieltjes en dan de aarde weer in beweging zetten. Auto’s heffen aan. Het licht op groen zuigt de schimmen aan, stuurt verkenners uit, straks wordt dit hier avondland. Zal ik...