snapshots van het avondland: ballade voor N. en J.

tussen de bomen staat een weg beschreven
nog voor de bomen er stonden enkel door de bomen
beschreven.

je schaduw met de hand op je schouder leidt je stuurt je knijpt je
er tussenuit er is kreupelhout dat krijt en kraakt
een uitnodiging om te verdwalen die je laat liggen
met de voeten treedt bij wijze van respect

je weet niet
beter

je slaat een hoek om
die voelt als een bocht alsmaar recht
en door. een gaai geeft een signaal aan de andere kant
van het bos wordt het stiller dan anders het geluid krijgt
een ander gelaat

er is geen mens die een idee heeft
maar het gebeurt

de zon, bejaarde bruid, sleept het licht achter zich aan
geeft zich aan een andere horizon tot morgen weemoed
licht op rond haar schouders

het is niet het bos dat je op de huid gaat zitten, je groeit
de maalstroom dwingt je tot zwemmen je schaduw heeft al
bezit genomen van de rest van de wereld ga ervoor
maak plaats waar je zijn moet

het komt erop aan de uitgang te verzinnen

het einde vindt je wel. als het erop aan komt.

tot die tijd ben je vrij te doen en te laten en lief te hebben

wat
en wie
je wilt.