Dit hoeft niets te worden

Auteur Kurt Vonnegut is gisteren overleden op 84-jarige leeftijd. Ik neem vandaag mijn petje af - mensen die me kennen weten dat ik er eentje draag - voor deze grote meneer. Vonnegut's Slaughterhouse Five was de afgelopen jaren het sluitstuk van mijn lessenreeks over Literature and Madness. Tussen de waanzin en de puinhopen van het bombardement op Dresden knisperen vonken van genialiteit die op de meest verrassende momenten oplaaien. Er waren maar weinig studenten die niet enthousiast waren over dit boek. Van Vonnegut wordt wel eens gezegd dat hij na Slaughterhouse Five uitgeschreven was. Het hoogtepunt voorbij, zeg maar. Hij mocht dan wel niet meer tot de meest gehoorde, gelezen en gerecenseerde schrijvers van Amerika behoren, wat hij op het einde van zijn leven te vertellen had, was nog altijd boeiend, scherp en waardevol. Dat mocht ik nog maar eens ontdekken toen ik enkele maanden geleden in het Brusselse literatuurhuis Passa Porta het wonderlijke boekje A Man With out a Coun...

mensen met een groot hoofd lopen het risico om met datzelfde hoofd tussen een bankschroef geklemd te raken net zoals kippen die gouden eieren leggen plotseling geconstipeerd raken wanneer ze op een hongerdieet worden gezet en een vinger die verdacht veel op god lijkt hen toesnauwt “en nu leggen die handel” en geld niet gelukkig maakt maar mismaakt zoals deze regel quod demonstrandum est ach je houdt het niet voor mogelijk, zegt je medemens hij valt voornamelijk in herhaling en heeft geen gevoel voor humor dus kun je ’t maar beter zelf zeggen, al zeg ik het zelf mijn god ik wenste dat hij zijn mond hield, dat hij eens iets anders las in zijn handen dan eeltangst gesust onder een laagje niveazalf je bent een bijwoord, weet je dat? (van context is al lang geen sprake meer, ieder spreekt enkel nog voor zich; veel betekenend als je 't mij vraagt) maar het dringt niet tot hem door alsof je een Chinees in het Chinees zegt dat hij een vreemde taal spreekt hier is nood aan ondertiteling, ma...

Het heeft niets met Halloween te maken, maar ik denk dat ik spoken zie. Bij het zien van deze reclamespot ... ... kon ik me namelijk niet van de indruk ontdoen dat dit een gecodeerde boodschap is om het martelen tot iets huiselijks te maken. Niemand die weliswaar nog opschrikt wanneer je vertelt dat je een bom kunt maken met wat je in de doorsnee keuken vindt. Google er maar op los. Niemand die zelfs nog opkijkt wanneer dat soort springtuigen afgaat . De kans is trouwens groot dat ik door deze post op één of andere zwarte lijst beland, ook al zit hier geen luchtje aan (althans geen brandluchtje). Terwijl ik dit schrijf, heb ik het gevoel alsof ik naar een spionagesatelliet sta te zwaaien. Terug naar het blenderspotje. Ik dacht dat een blender diende om eten te vermalen ( of flauwe reclamespots te maken ), maar wat deze vriendelijke heer hier doet, kun je bezwaarlijk smakelijk noemen (al ligt dat misschien meer aan de heer dan aan wat hij met de blender doet). Dit lijkt meer op een ...

Bad_tist merkte gisteren terecht op dat de 0110 -organisatoren hun evenement niet hadden moeten organiseren op een week voor de verkiezingen als ze het geheel wilden vrijwaren van politieke connotatie. Tist heeft een punt, maar helemaal correct is die redenering niet. Je kunt moeilijk ontkennen dat de manifestatie zich door de timing duidelijk tot de politiek richt en tot de mensen die de lokale politiek volgende week zaterdag grondig kunnen beïnvloeden ( lees ook dit bericht ). Ik heb hier al eerder iets over geschreven. Maar ik denk niet dat het evenement een andere connotatie had gekregen wanneer het op een ander moment had plaatsgehad. De tegenstelling verdraagzaam-onverdraagzaam is de afgelopen jaren zelf politiek geconnoteerd geraakt. Een Janus-probleem Wie daar de schuld voor draagt valt moeilijk uit te maken. Het Vlaams Blok en opvolger Vlaams Belang hebben duidelijk discriminerende en onverdraagzame taal gesproken waardoor het evident lijkt om te zeggen dat alles wat naar bl...