Dit hoeft niets te worden

“Trust me – I know what I’m doing.”(Sledge Hammer) 1. “Media – en vooral communicatiemedia- zijn niet alleen maar ‘extensies van de mens’, maar beschikken over een bijna heilig vermogen tot het kwalitatief veranderen van de menselijke relaties. Allerlei alledaagse beperkingen, vooral op het vlak van communicatie met de medemens, moeten worden verlicht door technologische apparaten met de belofte van een naadloze en rechtstreekse communicatie. Omdat het echter toevoegingen zijn aan communicatie, zijn deze apparaten, net als menselijke relaties zelf, kwetsbaar en broos, ontoereikend, en slagen ze er niet in om voor elkaar te krijgen wat de makers en gebruikers voor ogen stond.” Eric Kluitenberg , “Tweede inleiding op een Archeologie van Imaginaire Media ” 2. Je neemt een boodschap. Je verpakt die in een doosje. En met je setje gesteriliseerde communicatie-instrumenten plant je de boodschap vakkundig in het hoofd van je ontvanger. Een klassiek beeld van commerciële communicatie. Het is al...

Als cijfers konden spreken, wat dan? Dan zou je de wereld echt zien zoals hij is. Filmmaker Darren Aronofsky formuleerde zijn intrigerende antwoord in PI . Andere hedendaagse cijfersprookjes zijn The Da Vinci Code (Dan Brown), La vie mode d'emploi (Georges Perec) of wat dacht je van The Number 23 (Joel Schumacher / Fernley Phillips). En laten we vooral de Matrix-trilogie niet vergeten. In al die verhalen krijgt de mens een ander - echter? - beeld van de realiteit omdat hij er in slaagt om de cijfers om hem heen juist te interpreteren. Apocalyptische fictie, grappig, vernuftig soms, serieus, maar is het ook bittere ernst? Neen, niet echt. Al valt er bitter weinig te lachen als je ziet hoe statistieken overal ter wereld gebruikt en vooral misbruikt worden. Of het nu met opzet is of niet, cijfers worden, zelfs door de meest briljante mensen ter wereld fout gelezen, met alle gevolgen van dien. Kun je daar iets aan doen? De Zweedse prof. Hans Rosling (de man heeft een fantastische blog...

Eén punt uit het nieuwe bestuursakkoord van de stad Antwerpen kreeg de vorige weken wel erg veel aandacht. De meerderheidspartijen waren overeengekomen dat ,,uiterlijke symbolen van levensbeschouwelijke, politieke of andere overtuiging’’ verboden zijn voor alle personeel dat in contact komt met klanten. Algauw werd de richtlijn verbasterd tot: moslima's mogen geen hoofddoek meer dragen aan het lokket. Verschillende vrouwenverenigingen trokken daarop naar de Antwerpse Groenplaats om te gaan protesteren. Maar zowel de richtlijn als het protest zijn geen goede zaak voor het hele integratiedebat. Want terwijl er over de hoofddoek gediscussieerd wordt, worden andere en veel belangrijkere zaken steevast verzwegen. Wil je weten wat er verzwegen wordt en waarom? Als het doek om je hoofd is verdwenen Je lost het probleem rond die hoofddoek en de integratie van de islam in onze samenleving niet op door er voortdurend over bezig te zijn. Je maakt het enkel groter. Waarom? Omdat je de associat...

Het heeft niets met Halloween te maken, maar ik denk dat ik spoken zie. Bij het zien van deze reclamespot ... ... kon ik me namelijk niet van de indruk ontdoen dat dit een gecodeerde boodschap is om het martelen tot iets huiselijks te maken. Niemand die weliswaar nog opschrikt wanneer je vertelt dat je een bom kunt maken met wat je in de doorsnee keuken vindt. Google er maar op los. Niemand die zelfs nog opkijkt wanneer dat soort springtuigen afgaat . De kans is trouwens groot dat ik door deze post op één of andere zwarte lijst beland, ook al zit hier geen luchtje aan (althans geen brandluchtje). Terwijl ik dit schrijf, heb ik het gevoel alsof ik naar een spionagesatelliet sta te zwaaien. Terug naar het blenderspotje. Ik dacht dat een blender diende om eten te vermalen ( of flauwe reclamespots te maken ), maar wat deze vriendelijke heer hier doet, kun je bezwaarlijk smakelijk noemen (al ligt dat misschien meer aan de heer dan aan wat hij met de blender doet). Dit lijkt meer op een ...

(via: branddna ) Perceptie. Enkele jaren geleden was het nog hét politieke stopwoordje. Vandaag is het alweer vervangen door, tja, u zegt het maar . Die perceptie-hype had iets postmoderns, maar postmodern was ze niet. Het ging eerder om een doorgeschoten symptoom van het postmoderne idee dat je naast de history evengoed een herstory had en dat beiden evenwaardig naast elkaar konden bestaan, met elk hun eigen waarheden. Dat alles perceptie is, kun je moeilijk een postmoderne gedachte te noemen. Het postmodernisme gebruikte het idee van de evenwaardige percepties om aan te tonen dat de grote verhalen niet het alleenrecht hadden op "de waarheid" of "de werkelijkheid". Zaken als chaos en hypercomplexiteit moesten opnieuw een intellectueel bestaansrecht krijgen, zonder in nihilisme te vervallen welteverstaan. Want, was het met dat onoverzichtelijke geheel aan gelijkwaardige mogelijkheden niet zo dat nu plotseling alles te rechtvaardigen viel? Had het nog zin om een meni...

Bad_tist merkte gisteren terecht op dat de 0110 -organisatoren hun evenement niet hadden moeten organiseren op een week voor de verkiezingen als ze het geheel wilden vrijwaren van politieke connotatie. Tist heeft een punt, maar helemaal correct is die redenering niet. Je kunt moeilijk ontkennen dat de manifestatie zich door de timing duidelijk tot de politiek richt en tot de mensen die de lokale politiek volgende week zaterdag grondig kunnen beïnvloeden ( lees ook dit bericht ). Ik heb hier al eerder iets over geschreven. Maar ik denk niet dat het evenement een andere connotatie had gekregen wanneer het op een ander moment had plaatsgehad. De tegenstelling verdraagzaam-onverdraagzaam is de afgelopen jaren zelf politiek geconnoteerd geraakt. Een Janus-probleem Wie daar de schuld voor draagt valt moeilijk uit te maken. Het Vlaams Blok en opvolger Vlaams Belang hebben duidelijk discriminerende en onverdraagzame taal gesproken waardoor het evident lijkt om te zeggen dat alles wat naar bl...