de vissen tussen je vezels de immerzachte streling van het water nauwelijks haperend aan de tijding van een rottend herfstblad alle richtingen geven aan dat alles vooruit gaat er bestaan geen files als het erop aan komt om dood te gaan de handen die je uit het water trekken kunnen nauwelijks een pen beroeren een tak in het stof de schets van een ongekende kwadratuur wordt uitgewist door de tot vervelens toe rondgehoste structuur van een band aan een al even verveelde mercedes, het portier linksachter valt straks uit de hengsels. één dode. niets meer, niets. je zoekt je weg tussen de cellen door opperhuid lederhuid spier en zenuw je wortels verliezen hun gevecht met het slib je hebt een orgasme – planten horen dat niet te krijgen en toch – je wordt terechtgesteld, ligt uit te drogen, weg te kwijnen van schaamte kon je wegkruipen onder je eigen lichaam. kon je dat? een mens vraagt het zich wel eens af. een landschap komt tot ontplooiing – je hebt een punt, je hebt een ander punt, je verg...
Hannes Couvreur