het geurt naar zondagochtend je twijfelt weet nog niet met welk waspoeder je lakens wassen je zachtwitte satijnen slip waarin je het verlangen nog ziet spannen leidt je blik van je handen naar de vloer een merel die wegstuitert brengt je weer bij de les zenuwen spieren chemische stoffen gaan een onontwarbare knoop aan: je propt het wasgoed in de trommel kiest oxivanish voor vernieuwing en antiherinnering onkreukbaar de glimlach in de plooien onder je vingertoppen zal op het moment dat je de deur uitgaat je mondhoeken bereiken zo onbeslist dit bed ik wil niet verzaken aan het vluchten met jou geen sporen achterlaten en draai me om als in de hoop dat het verleden op vandaag vooruit zal blijven lopen bemerk al snel dat enkel de terugkeer een toekomst heeft wat je gehad hebt, kun je houden ik lees het zonder veel verbeelding van je met fluister beslapen lippen de echo, het geritsel van de lakens, de met verstomming geslagen kleren gordijnen die beter weten geen deur geen raam geen muur gee...
Hannes Couvreur