Dit hoeft niets te worden

Woorden hébben geen betekenis. Ja, echt. Want zonder mensen die ze gebruiken zijn ze, tja, niets. Woorden betekenen enkel iets wanneer ze gebruikt worden. Taal als een handeling dus. Taal als íets dóén. Gisteren bij Long Term Society hadden we het over de link tussen neurodiversiteit en biodiversiteit. Het ging al snel over labels (autisme, add, adhd, neurospicy, neuroqueer, neuronormaal,...) en andere woorden. Of ze nuttig zijn of niet. Of ze helpen of niet. Hoe ze meer kunnen helpen. Wie me kent weet dat ik al veel over labels geschreven heb . Het heeft geen zin ons te verliezen in het zoeken naar de niet-bestaande essentie van een woord Relevanter is het om ons steeds opnieuw af te vragen: - hoe woorden gebruikt worden, - door wie, - waar, - wanneer, - welk verschil iemand beoogt met de woorden die ze (niet) gebruiken - én welk verschil dat woordgebruik effectief maakt Dat zijn vragen die veelal ondergesneeuwd raken in discussies over labels omdat ze net duidelijk maken dat woorden ...

,,Goodday. You still owe me a word. You borrowed it from me some hundred years ago. I’d like to have it back. Oh, you can’t find it anymore? Don’t know what it looks like? Me neither. I remember my grandmother using it but it sounds a bit odd to me. Still my neighbour told me you’re still holding on to some of his most popular phrases. And there’s this terrible s-word your son uses all the time. They are all ours. Will you please return them to me before we run out of synonyms?” Ooit al iemand een leenwoord horen terugvragen? Niet dus. Voor taalpuristen zijn ze een pest. Zij vinden het een vorm van luiheid. Geen inspiratie genoeg om een waardig Nederlands alternatief te zoeken. Aan hun leenwoordenhaat hangt meestal ook een merkwaardig andersglobalistisch kantje. Het Angelsaksische ongebreidelde kapitalisme moet gestopt worden. Voor we het weten is onze taal vergeven van het Engels en spreken we muscles nog fish. Whatever. Honderd jaar geleden was het dat verdomde Frans dat ons Nederlan...

"We hebben niet boven onze stand geleefd, de voorbije jaren, maar de vorige legislatuur zijn bijvoorbeeld wel 150 nieuwe mensen in dienst genomen. Het personeelsbestand is een beetje uit de hand gelopen." ( Alexander Vercamer , gedeputeerde provincie Oost-Vlaanderen ) "And after all, what is a lie? 'Tis but The truth in masquerade." ( Byron , Don Juan canto 11, st. 37) Technorati Tags: taal , leugen , byron , oost-vlaanderen , don juan , lie

"Eerst was er het woord" Tss, het zal wel. Maar terwijl ik door de Van Dale struin, krijg ik - ondanks m'n eigen scepsis - toch een gelijkaardige indruk. Achter ieder woord verschijnt er een object, een handeling, een situatie, een wereld. Lukraak kies ik per letter één of meerdere woorden die ik niet ken, waarvan ik niet weet wat ze precies betekenen of waarvan ik gewoon vind dat ze mooi klinken. W.F. Hermans beschreef de post-moderne levensconditie als een vorm van strandjutten. Het had iets zieligs, het drukte een zeker onmacht uit, dat bijeenscharrelen van de dingen. Maar dit is helemaal anders. Van Dale-reizen is heerlijk. Wat een verborgen schatten, wat een wereld vind je hier. Je voelt de letterlijkjes in beweging komen, je ziet je taal opnieuw gebeuren. Telkens opnieuw wordt er iets geschapen in je hoofd. Je ziet dingen in je dichtgecementeerde kop die je vaak nog nooit in het echt hebt gezien, maar waarvan het woord alleen al je al vertelt, je al laat voelen, zi...

(via: branddna ) Perceptie. Enkele jaren geleden was het nog hét politieke stopwoordje. Vandaag is het alweer vervangen door, tja, u zegt het maar . Die perceptie-hype had iets postmoderns, maar postmodern was ze niet. Het ging eerder om een doorgeschoten symptoom van het postmoderne idee dat je naast de history evengoed een herstory had en dat beiden evenwaardig naast elkaar konden bestaan, met elk hun eigen waarheden. Dat alles perceptie is, kun je moeilijk een postmoderne gedachte te noemen. Het postmodernisme gebruikte het idee van de evenwaardige percepties om aan te tonen dat de grote verhalen niet het alleenrecht hadden op "de waarheid" of "de werkelijkheid". Zaken als chaos en hypercomplexiteit moesten opnieuw een intellectueel bestaansrecht krijgen, zonder in nihilisme te vervallen welteverstaan. Want, was het met dat onoverzichtelijke geheel aan gelijkwaardige mogelijkheden niet zo dat nu plotseling alles te rechtvaardigen viel? Had het nog zin om een meni...