Woorden hébben geen betekenis.
Ja, echt. Want zonder mensen die ze gebruiken zijn ze, tja, niets.
Woorden betekenen enkel iets wanneer ze gebruikt worden. Taal als een handeling dus. Taal als íets dóén.
Gisteren bij Long Term Society hadden we het over de link tussen neurodiversiteit en biodiversiteit. Het ging al snel over labels (autisme, add, adhd, neurospicy, neuroqueer, neuronormaal,...) en andere woorden.
Of ze nuttig zijn of niet. Of ze helpen of niet. Hoe ze meer kunnen helpen.
Wie me kent weet dat ik al veel over labels geschreven heb. Het heeft geen zin ons te verliezen in het zoeken naar de niet-bestaande essentie van een woord
Relevanter is het om ons steeds opnieuw af te vragen:
- hoe woorden gebruikt worden,
- door wie,
- waar,
- wanneer,
- welk verschil iemand beoogt met de woorden die ze (niet) gebruiken
- én welk verschil dat woordgebruik effectief maakt
Dat zijn vragen die veelal ondergesneeuwd raken in discussies over labels omdat ze net duidelijk maken dat woorden niet iets zijn die magischerwijs altijd en overal duidelijkheid kunnen scheppen, maar dat taal en betekenis een kwestie zijn van voortdurend doen.
Onze omgang met woorden zegt iets over onze omgang met elkaar en met de wereld. Dáár gaat het om. En niet om de woorden op zich.
Een leuk experimentje om dat zichtbaar te maken is om de volgende keer dat het woordgebruik of taalgebruik van iemand je verwart expliciet te vragen:
- Wat hoop je dat dat teweeg brengt door dat te zeggen / schrijven?
Laat gerust weten wat je te weten komt of wat je hiervan vindt.
Fijn weekend
Hannes
ps: delen mag :)
#taal #taalgebruik #neurodiversiteit #labels #neurodivergent #neuroqueer #neurospicy #diagnose
Reacties
Een reactie posten