Het is niet omdat je een #diagnose krijgt dat je #autisme hebt.
Je hebt altijd al autisme gehad. Het verschil is dat er nu een #psycholoog / #psychiater / #therapeut op papier bevestigd heeft dat de buitenwereld dat ook moet erkennen.
Dát is de realiteit van een diagnose. Het is een signaal naar de #samenleving (en soms ook naar jezelf) om jouw ervaring van de werkelijkheid serieus te nemen, om te accepteren dat je de werkelijkheid op sommige vlakken fundamenteel anders ervaart dan mensen die niet #autistisch zijn.
En dat het ok, nee, niet ok, dat het je recht is en een kwestie van menselijkheid om #zorgzaam en #respectvol met die ervaringen om te gaan.
Er woedt al lang een debat in de autismegemeenschap of autisme per se een #ontwikkelingsstoornis genoemd moet worden. Alsof er ergens een moment is geweest waarop autisme een "normale" ontwikkeling verstoord heeft.
Zijn autisme (en andere #neurodivergenties) niet gewoon (natuurlijke) #ontwikkelingsvariaties, die soms heel helpend en soms heel beperkend kunnen werken? Variaties die ook gewoon hun eigen ontwikkelingspatroon hebben? Soms heel lastig, pijnlijk, soms ondraaglijk. Soms verrassend, grappig, ontroerend. Maar vooral eigen.
En draait het er niet vooral om om zo samen te leven dat die #variaties ten volle en op de meest menswaardige manier zich sámen kunnen ontwikkelen, dus zonder zich te moeten schamen, zonder nodeloze pijn en verdriet, met de kans voor elk van ons om je #geborgen te weten en vooral te ervaren dat je goed genoeg bent, dat je hier mag zijn. Ten volle zijn zoals je bent.
Reacties
Een reactie posten