Dit hoeft niets te worden

verbind met ander netwerk ze heeft zonder het te weten een valstrik gelegd. maar wat zou het? vandaag is alles zo www als het maar zijn kan. kan het zijn? kan het maar zijn? vraag je je af, terwijl je god weet welke gedachten even probeert te bannen, je je blik ten slotte toch vol verwachting ten hemel richt, eeuwig blauw scherm, zelfs daar geen foutmelding te bespeuren. een kraai pixelt je gedachten. je knippert met je ogen. als een mens alle milliseconden knippering optelt, hoeveel dagen van zijn leven is hij dan blind? je sluit je ogen, voorgoed, maar dan in 5 minuten, probeert rebels zijn op de tast even uit, zo traag dat de wereld haast vanzelf in beweging komt. ho maar, bijna trein gemist. er galopperen drie paarden voorbij. de wind legt de zweep op het grasveld, mustang gevangen tussen prikkeldraad, de ruiter blaast zich te pletter. het staal wil van geen wijken weten, buigt even mee bij impact, scheurt vlaag na vlaag aan stukken. de laatste restjes van een muur zijn nooit te sl...

Fragment van een onmogelijk rondo met drie puntjes in het midden Zou de aarde weten wat ze wil? En zo ze zou weten wat ze wil, zou ze dan nog plichtsbewust om haar as draaien? Zou ze de zwaartekracht vaarwel zeggen en uitdijen tot aan het einde van het heelal? Of zou ze naar de zon toe suizen om haar uit het middelpunt van de belangstelling te knikkeren? Zou de schurftige albinohond weten wat hij wil? En zo hij zou weten wat hij wil, zou hij je dan nog plichtsbewust aankijken terwijl je hem aanspreekt? Of zou hij zijn tanden ontbloten en onbedaarlijk beginnen te lachen om je dan de staart toe te keren, huiswaarts te gaan en er een stukje Mozart te spelen? op een historisch verantwoord klavierinstrument. ... Zou jij weten wat je wil? En zo je zou weten wat je wil, zou je dan nog dichten? Splinters van een orgelpunt Aan antwoorden ben ik niet besteed. Ik heb er de vragen niet voor. Sta me toe om geen excuses te zoeken. “And it makes me float free, to feel how small my life must be” zingt...

Deze brief, dit gedicht, is het antwoord van Maarten Inghels op de brief die ik op 05/02 aan Maarten schreef. Arne, ik zou willen weten: wat maakt het de moeite waard om dit leven te blijven leiden te volharden in boosheid en door te blijven schrijven; brieven opstellen, gedichten waarin je jezelf aanprijst en de ander in herkent. Je zou niet zeggen: je zou niet zeggen dat we al geruime tijd problemen hebben met ons hart, toch mixen we de absint met champagne, de ontploffing onder mijn huid maakt van de zon een persoonlijke vriend. Arne, ik zou willen weten: wat maakt het de moeite waard, want vandaag sprak ik met een albino- hond op straat, zijn schurftige rug stond stijf van een lsd-trip, de kussens op zijn voetzolen lagen open van de spuiten vol geluk, maar iets zinnigs zeggen deed-ie niet. De dokter zegt dat ik leef in de (n)onwerkelijkheid, ik zeg dat ik wacht op de uitkering van mijn liefde. In afwachting bekijk ik schreeuwerige powerpoint-presentaties, lees ik mijn wratten als b...