Doorgaan naar hoofdcontent

Brief aan Maarten Inghels (re: brief 09/02)

Fragment van een onmogelijk rondo met drie puntjes in het midden

Zou de aarde weten wat ze wil? En
zo ze zou weten wat ze wil,
zou ze dan nog plichtsbewust
om haar as draaien?
Zou ze de zwaartekracht vaarwel zeggen
en uitdijen tot aan het einde van het heelal? Of
zou ze naar de zon toe suizen
om haar uit het middelpunt van de belangstelling te knikkeren?

Zou de schurftige albinohond weten wat hij wil?
En zo hij zou weten wat hij wil,
zou hij je dan nog plichtsbewust aankijken
terwijl je hem aanspreekt? Of
zou hij zijn tanden ontbloten en onbedaarlijk beginnen te lachen
om je dan de staart toe te keren, huiswaarts te gaan
en er een stukje Mozart te spelen?
op een historisch verantwoord klavierinstrument.

...

Zou jij weten wat je wil?
En zo je zou weten wat je wil,
zou je dan nog dichten?

Splinters van een orgelpunt

Aan antwoorden ben ik niet besteed.
Ik heb er de vragen niet voor.
Sta me toe om geen excuses te zoeken.
“And it makes me float free,
to feel how small my life must be”

zingt mijn vrouw, nadat ze zich afvraagt:
hoe gek is het leven eigenlijk?
Als veranderling zijn wij
aan elkaar gewaagd, zullen wij nooit dezelfde zijn.
Blindgangers afgevuurd in spiegels.
Met spiegelneuronen als onvermijdelijk uitwijkmanoeuvre.
Gelukkig maar.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...