Doorgaan naar hoofdcontent

Opmaat

Zoals het blad
Zich vouwt tot knop
En de vlinder tot pop
Het piepkuiken tot ei
En de halm tot kiem
In de dop

Zoals het licht
Met de zakkende zon
In het oosten
Het zeewater weer horizon
Of hemelwaarts keert
Langs de rivier terug
De berg op

Zoals de melodie
Van de suite
Zich noot voor noot
Uit het binnenoor
Door klankkast
Langs snaren en boog
Terug tot in de vingers
En het hart van wie beroert
Verstopt

We elkaar zonder te weten
Wat we missen
Voorgoed kunnen vergeten
Daar wacht ik
Daar wacht ik op.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...