Doorgaan naar hoofdcontent

Geheelonthouding

De zee die zich het schuim
En het oprijzen en neerzijgen
Van de golven ontzegt

De zon die zich ervan weerhoudt
Uit te barsten
In allesverzengende hitte

De regen die zich verwaardigt
Om daar te vallen waar
Zij nergens te veel is

De wind die rechtsomkeer maakt
Bij de eerste aanstalten
Van ongemak

De cactus die haar stekels intrekt
De bijen en wespen hun angels
Hanen die hun gekraai inslikken
En beken en rivieren die beheerst
Binnen hun oevers blijven

Vulkanen die imploderen
Om niet uit te barsten
Aardplaten
Die zich nauwelijks nog
Durven te verroeren

En wij
Wij die de adem inhouden
Tot we erbij neervallen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...