Doorgaan naar hoofdcontent

Augiastaal

Het lijkt wel een Augiasstal
Zo onophoudelijk en massaal
Komen de woorden
Uit je mond gestroomd
Tot je proestend ten onder gaat
In je Ik
-ben-in-de-war-taal.
Hoe meer je spreekt
Hoe meer je moed
Je in de schoenen zinkt
En hoe minder je gezegd krijgt
En verdrinkt
Wat gehoor moet krijgen
In een kletterend totaal
Nietszeggend kakafonisch kabaal.

De oplossing is nochtans fenomenaal
Eenvoudig. Houd je lippen op elkaar. 
En maak met veelmeerzeggende stilte
Plaats voor die andere taal
Die luister-naar-mij
-je-lichaam-taal
Kom daarmee eerst op verhaal
Tot je voelt
Dat wat nu in je woelt
Bedaart
Alles langzaam
Heeft kunnen bezinken
En je je opgeruimd genoeg voelt
Om opnieuw te spreken
Zonder te verdrinken.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »