Doorgaan naar hoofdcontent

De draaglijke lichtheid van het bestaan

 Het is niet aan mij
Om je onrust te dragen

Zoals het ook niet stormt
En regent in mij
Als buiten de wind
Als een bezetene tekeer gaat
En de regen driest teneer slaat
Alles en iedereen
Die zich verweert.

Want ik ben het tere herfstblad
Dat op het kolkende water drijft
En daar blijft
Tot lang nadat de rust is weer gekeerd.

Het zachtjes wiegende wier
Op de immer rustige bodem
Van het meer
Diep onder de schuimende, fluimende golven
Op het dreigende water
Zwart als teer.

Geen meeuw die eraan denkt
Om bij harde wind
Het onweer
Met nog meer vleugelslagen
Te verjagen
Wie meeuwen kent
Die weet
Dat zij zo wijs zijn
Om zich te laten dragen
Tot waar de wind
Vanzelf gaat liggen.

Omdat zij weten:
Het is niet aan mij
Om je onrust te dragen.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »