Doorgaan naar hoofdcontent

Met de beste bedoelingen

Ze waren wanhopig
Op zoek
Naar houvast
Om hun onbehagen
Aan op te hangen

Zo vonden ze elkaar
En bleven ze elkaar houden
In evenwicht
Wankel, maar in evenwicht
Voorwaar.

Toch werd het hem
Op een dag
Alsnog te zwaar
En toen hij brak
Schold ze hem uit
Voor lafaard
Voor zwakkeling
En leugenaar
Met een gebrek
Aan ruggengraat
En zelfkennis.

Waarom kon hij
Er niet gewoon altijd zijn
Voor haar?

En dus vertrok hij maar
Nam zijn onbehagen
Met zich mee

Het duurde nog een paar jaar
Voor hij besefte
Dat hij nog steeds
Onbehagen torste
Voor twee.

Dat was het hem niet waard
En terstond liet het hare achter
Klaar.

En het zijne?
Dat was hij ondertussen
Wel ontgroeid
Hij maakte er wat lappen van
Om mee te poetsen
En verder
Zat hij er niet mee.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »