Doorgaan naar hoofdcontent

Autimuniteit

Als het lichaam zich geen weg met je weet
Je je met jezelf geen lijf noch blijf weet
Inkeer geen uitweg biedt
Inzicht geen uitzicht
Op een ommekeer

Dan mag je nog zo tekeer gaan
Je hebt geen enkel verweer
Tegen je eigen afweer.

Als het lichaam zich geen weg met je weet
Je geheugen je vergeet
Te vertellen wat je weet
Je gevoel je blind maakt
Voor wat deert
En niet deert

Dan sta je daar
Alleen
Met niemand 
Behalve je lichaam
Als een vreemde om je heen
Die elke toenadering
Van jouw kant
Afweert.

Als het lichaam zich geen weg met je weet
En elke intentie verdwaalt
En nooit in lichaamstaal verbeeldt
Wat er scheelt

Dan kan je enkel toekijken
Hoe de ander verveeld
Reageert, je een gebrek
Aan inlevingsvermogen toebedeelt
Niet wetend dat je niet kunnen uitleven
Net is wat er speelt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...