Doorgaan naar hoofdcontent

Galium Aparine

Je handen zijn als kleefkruid
Met zijn in zacht strelen en geven
Verhulde nemen
Dat speels aanraakt 
En weerhaakt
Ik ben bij je
Tot laat me niet los
Maakt, met haartjes zacht enerzijds
En anderzijds messcherp
Elke tederheid tot dreigende kwelling maakt.

Je handen zijn als kleefkruid
Wat van mij
Louter lichaam maakt
Dat ervoor moet zorgen
Dat je daar raakt
Waar je ontkiemen kan
Wanneer je mij voorgoed achter laat.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »