Doorgaan naar hoofdcontent

Waar wachten we nog op

Waar wachten we nog op

De appel die de val
Nog voor de steel breekt

De vogel op de richel
Nog voor hij de vleugels strekt

Het zaad in de grond
Nog voor de kiem de kop op steekt

De ster die brandt
Nog voor ze zich in zichzelf keert
En een laatste keer alles geeft

De druppels die alsmaar hoger gaan
Nog voor ze samen neerslaan

De spanning die zich ophoopt
Nog voor de bliksem ontbrandt

De glazen in de kast
Nog voor ze klinken

Een tong die nog rustig in de mond
Nog lang voor ze vreemde lippen streelt

Vingers, een hand, op een stoel
Nog voor ze op verkenning gaan

Een bed, beslapen
Nog lang voor het gedeeld wordt

En Ik en jij
Nog voor wij

Daar

Daar wachten wij nog op.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »