Doorgaan naar hoofdcontent

Palimpsest

Op een huid van perkament
Tekent zich het sterven
Als sporen van een leven
Dat zich schaamt om wat het is

Elke ingehouden adem
Gesmoord uit angst om te bederven
Gedempt gestold verdriet
Dat zorgt voor het vernis

Dat licht niet laat
Doordringen 
Geen zacht woord
De kleuren los laat zingen
Geen aai geen vinger
Geen warm woord
Dat je zinnen

Vanbinnen
Laat beginnen
Gloeien
Bloeien
Ontboeien ont
Kiemen

Is vergaan is 
Verder gaan
Is verwoesten en woest bestaan
Is woede als onweer
Dat mag overgaan

Nadat de wind gaat liggen
Je wangen streelt
Je wenkt
Van kom 't is tijd
Om op te staan.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »