Doorgaan naar hoofdcontent

Ik en jij en wij

Ik en jij en wij
Kennen elkaar nog niet
Noch van haar
Noch van pluimen
Noch van eerste liefdes
Of het laatste verdriet
Dat ons bracht waar nu
Hier is en hier nu
Iets is wat erg lijkt
Op wat ik en jij en wij
Delen, gemeen, minzaam
Elk van ons en van ons elk gelijk.

Ik en jij en wij
Kunnen elkaar nog niet
Kennen, weten wat te doen
Als misverstanden en juistvoelen
Elkaar voor de voeten lopen
De harten hun plaats
Niet vinden, vingers weg wijzen
Naar waar wij onmogelijk nog
Ik en jij en wij kunnen zijn
Elk van ons en van ons
Elk gelijk

Ik en jij en wij
Doen ertoe, erlangs, erover, erin, erop, eronder, erom
Heen, en terug
Ergens, tussen het alleen
Van eenzaam naar gemeenzaam
Van dansen uit de maat, tot buitenmaats
Het ritme van ons en van ons alleen
We houden voetje voor voetje bij stuk
Tot niets ons nog drijft
Uiteen
Uit een

Tot wij en jij en ik elk
Van ons en van ons elk
Gelijk zijn en ieder
Ieder

Één.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...