Doorgaan naar hoofdcontent

Onbepaald tegenwoordige tijd

Wat nog zal, zal wellicht,
Of even goed
Nog niet, misschien wel
Nooit, terwijl ooit ergens
Ligt te verstoffen en wij blijven sloffen

Van daags, naar daaglijks, alsof
't Nooit daagt, laat staan verdaagt
Dat we iets ondraaglijks doen
En zodoende doende
Doen wij verder voort
Pendelen bestemmingsloos
Zoals het hoort
Vertrekkensklaar en aankomstgretig
Doorheen dit stilaan thuisloze oord

Dat ooit iets had van hier en daar
Van ergens, nergens, ooit en nooit voorwaar
Van nu en straks, toen, dan, meteen
Van heen en weer, en weer terug,
Van wat niet is en nog kan komen
Van gaat nu allen heen
In vrede, of in auto's, met de fiets, de step
Het openbaar vervoer
Tesamen of alleen

God mag het weten waar
Gaat het met ons heen
We draaien rondjes
Om onze as
Tot spijt van wie 't benijd
Leven we
In een onbepaald allom tegenwoordige tijd

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...