Doorgaan naar hoofdcontent

Spijt

Toe,
Heb geen spijt, lieverd,
Het was de tijd,
Die gaf en nam
Wat ons toe kwam komen
En ons ontkwam
Wat wij met beide handen
Ter ganser harte namen
Balanceerden tussen de kussen
En de tippen van onze tong
Wat onze lippen streelde
Bespeelde
En ons ontdeelde
Bemeerde niet beminde
Verblijde en verblindde
Tot het leven ons de adem benam

En er een einde kwam
Aan wat we met geen begin
Hadden kunnen ontglippen.

Toe,
Heb geen spijt.
Het was de tijd, lieverd
Die gaf en nam
Wat ons toe kwam komen
En ons ontkwam.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...
Een reactie posten
Lees verder / Read more »