Dit hoeft niets te worden

Vandaag ben ik moe. Een slechte nacht. Met gepieker. Onder andere over hoe ik wil en kan blijven bijdragen aan onze samenleving. Aanleiding van mijn gepieker was een gesprek in mijn omgeving over langdurig zieken. Ik was zelf niet bij het gesprek aanwezig, maar werd er wel in vermeld. Het systeem onder druk? Het gesprek begon met de getuigenis van een huisarts die in zijn praktijk vaak mensen ziet die hem vragen om hen arbeidsongeschikt te verklaren. Hij worstelt daar mee, want, zo redeneert hij — als ik het goed begrepen heb — het is niet omdat je bijvoorbeeld geen zware fysieke inspanningen meer kunt doen, dat je niet een andere job kunt zoeken (tenzij je natuurlijk vergaat van de pijn). Hij voelt zich dan wellicht onder druk gezet. Waarop dan verder de bedenking volgt dat dit niet meer houdbaar is voor ons systeem als mensen zich te snel arbeidsongeschikt laten verklaren zonder alternatieven te onderzoeken. Vrijwilligerswerk telt niet Mijn verhaal werd aangevoerd als voorbeeld dat h...

Zolang er mensen zijn die lijden onder depressies, wiens lichaam ziek wordt of die zichzelf van het leven beroven omdat ze niet de gepaste hulp krijgen, moet je bij mij niet afkomen dat er tegenwoordig zoveel mensen het label autisme of adhd krijgen. Mensen op zoek naar een label zijn in de eerste plaats mensen met een zorgbehoefte, op zoek naar gepaste hulp en ondersteuning. Hen zien, hen erkennen en hen helpen, daar is de samenleving gebaat bij. Niet bij opportunistische non-discussies die voorbijgaan aan het bieden van concrete hulp en ondersteuning.

Pete Wharmby , auteur van Untypical , één van mijn favoriete boeken over autisme door iemand met autisme, postte op zijn LinkedIn-pagina dit lijstje met 10 dingen die hij leuk vindt aan zijn autisme . Hij schrijft daarin o.a. dat hij "hyperlexic" is.  I enjoy being hyperlexic - obviously it's a big reason I've become a writer and speaker, and I love messing around with language and trying to create sentences that work as well as possible. (Pete Wharmby) Anders dan Pete Wharmby ben ik eerder hypervisueel en auditief hypertalig.  Geschreven communicatie lezen en begrijpen, vergt belachelijk veel energie. Simpele mails of websites begrijp ik amper. En dat terwijl ik Nederlands en Engels heb gestudeerd. Het lijkt alsof taal op die manier niet tot me doordringt. Maar werk met (voor)beelden of illustraties of leg me iets uit en ik begrijp ineens veel meer. Hoe kan je dan zelf zoveel schrijven? Als het voor mezelf is, gaat dat makkelijk. Maar in opdracht van een ander? Dan l...

"En ineens zijn er veel meer elektronen." "En ineens zijn er veel meer mensen met griep." "En ineens ..." Nee. Niet ineens. Die elektronen zijn er altijd al geweest. Tot iemand ontdekte dat ze er waren en hoe we ze konden waarnemen. Virussen zijn er ook altijd geweest. Tot iemand ontdekte dat ze er waren en hoe we ze konden waarnemen. Hetzelfde geldt voor neurodivergente mensen. Die zijn er ook altijd geweest. En het is niet omdat bepaalde uitingen van die divergentie een naam gekregen hebben en benoemd zijn als "anders", en dat ze meer opgemerkt worden, dat er daarom ineens meer neurodivergente mensen zijn. Net zomin als elektronen of virussen een "trend" zouden zijn, of een verzinsel, zo is neurodivergentie dat. Dus, gebruik je verstand (hoe je hersenen en je zenuwstelsel ook in elkaar zitten), en laat voor eens en voor altijd de illusie varen dat er vroeger slechts één manier was waarop hersenen en zenuwstelsels in mensen func...

Collega-ervaringsdeskundige Lore Baeten schreef nav het nieuwe regeerakkoord van de regering De Wever I een boeiende column in Visie. Ze schrijft o.a.: Het is een simplistische visie: werk als universeel tovermiddel. Maar de realiteit is complexer.   Werk is niet voor iedereen haalbaar en biedt lang niet altijd zekerheid of welzijn. De nadruk ligt op het sneller afbouwen van uitkeringen en het strikter controleren van langdurig zieken, wat vooral leidt tot verdere uitsluiting in plaats van ondersteuning. Mensen met psychische kwetsbaarheden, verslaving, neurodiversiteit of zwaar trauma kunnen niet altijd continu voltijds presteren. Toch worden zij in het publieke debat – en zeker in politieke discours – afgeschilderd als ‘onwilligen’, ‘onproductieven’, ‘profiteurs’. (Lore Baeten) Ik kan het alleen maar met haar eens zijn.  Ik wil dan ook vragen om nu voor eens en voor altijd te spreken over het verbeteren van de samenwerking  met langdurig zieken en mensen met een beperk...

In all things in nature there is something of the marvelous. — Aristoteles Eén van de meest gedurfde principes die ik in het oplossingsgericht werken heb leren toepassen, is "always address people in their resources first". Vrij vertaald: eerst wat sterkt, dan de rest. Een probleem vertalen in een wens (wat je in de plaats wil van het probleem), is één ding. Dat vertalen naar iets werkbaars is iets anders (anders zou er helemaal geen probleem zijn, toch?). Eerst kijken naar wat werkt, wat helpt, naar wat je waardeert in wat er is, in wie er betrokken is, in jezelf, en dat dan illustreren met concrete voorbeelden is vaak enorm helpend. Het is een ongelooflijk hulpmiddel om niet overweldigd te raken door problemen. Het legt ook de basis voor reële hoop, voor het vertalen van een wens naar een concreet begin van beterschap. Daar moet ik aan denken bij het bovenstaande citaat van Aristoteles.

  Iets gezien dat je leuk vindt? Bestel dan een mooie kunstprint door me een berichtje te sturen. A4 - 50 euro A3 - 70 euro Alle #prints zijn gesigneerd en worden geprint op prachtig Hahnemuhle William Turner 300g #Art Paper. Verzending in België is gratis.

  "Nobody knows the trouble I've seen." uit de serie: Kijklustigen #pentekeningen #tekeningen #drawings #cripart #illustration Iets gezien dat je leuk vindt? Bestel dan een mooie kunstprint door me een berichtje te sturen. A4 - 50 euro A3 - 70 euro Alle #prints zijn gesigneerd en worden geprint op prachtig Hahnemuhle William Turner 300g #Art Paper. Verzending in België is gratis.

 "Vlak voor zijn dood had mijn neef moeite met in slaap komen. Dat is niet ongebruikelijk voor mensen met een autismespectrumstoornis. Maar hij was twintig en dus te oud geworden voor de psychiatrische jeugdzorg waaraan hij gewend was, en zonder hulpverlening wist hij zich maar moeilijk te redden. Terwijl familieleden zijn kist de kerk uit droegen en in een versierde wagen tilden, die door witte paarden werd getrokken, viel mijn oog op een bloemrijke krans met daarop de woorden RUST IN VREDE. Dit vervulde me van woede en verdriet; ik vroeg me af waarom hij niet in vrede had mogen rusten toen hij nog leefde (mijn cursief, HC). Niet lang na Levans dood kwam ik erachter dat ook ik een beperking had. In 2014 werd ik gediagnosticeerd met lupus, maar ik identificeerde me daar pas echt mee nadat hij er niet meer was. Sindsdien besef ik dat rust nemen een politieke daad is (mijn cursief, HC)." (...) "Ziek zijn en in vrede rusten is zowel een groot privilege als een daad van poli...