"Vlak voor zijn dood had mijn neef moeite met in slaap komen. Dat is niet ongebruikelijk voor mensen met een autismespectrumstoornis. Maar hij was twintig en dus te oud geworden voor de psychiatrische jeugdzorg waaraan hij gewend was, en zonder hulpverlening wist hij zich maar moeilijk te redden. Terwijl familieleden zijn kist de kerk uit droegen en in een versierde wagen tilden, die door witte paarden werd getrokken, viel mijn oog op een bloemrijke krans met daarop de woorden RUST IN VREDE. Dit vervulde me van woede en verdriet; ik vroeg me af waarom hij niet in vrede had mogen rusten toen hij nog leefde (mijn cursief, HC). Niet lang na Levans dood kwam ik erachter dat ook ik een beperking had. In 2014 werd ik gediagnosticeerd met lupus, maar ik identificeerde me daar pas echt mee nadat hij er niet meer was. Sindsdien besef ik dat rust nemen een politieke daad is (mijn cursief, HC)."
(...)
"Ziek zijn en in vrede rusten is zowel een groot privilege als een daad van politiek en spiritueel verzet. Degenen die de mogelijkheid hebben, zijn het zichzelf verschuldigd om vaker rust te pakken en zichzelf op te laden zonder schuld- of angstgevoelens. We moeten geïnternaliseerd validisme zoveel mogelijk bevechten door onszelf toe te staan gewoon te zijn. Als de innerlijke stem van je lichaam, die je smeekt om het rustiger aan te doen, te zacht klinkt, moeten we het lawaai verstommen van een wereld die ons vertelt dat we slechts zoveel waard zijn als we produceren. Vervolgens moeten we die stemmen collectief gebruiken om een nieuwe wereld te creëren waarin degenen met minder kansen dan wij veilig genoeg kunnen zijn om goed uit te rusten. Ze zeggen dat je rust moet verdienen, maar in werkelijkheid hebben we er simpelweg recht op omdat we leven. (mijn cursief, HC)"
Uit: "Rust in vrede" van Jameisha Prescod (vert. Fannah Palmer), in Over ziek zijn, uitgeverij HetMoet, 2024
Reacties
Een reactie posten