Collega-ervaringsdeskundige Lore Baeten schreef nav het nieuwe regeerakkoord van de regering De Wever I een boeiende column in Visie. Ze schrijft o.a.:
Het is een simplistische visie: werk als universeel tovermiddel. Maar de realiteit is complexer.
Werk is niet voor iedereen haalbaar en biedt lang niet altijd zekerheid of welzijn. De nadruk ligt op het sneller afbouwen van uitkeringen en het strikter controleren van langdurig zieken, wat vooral leidt tot verdere uitsluiting in plaats van ondersteuning. Mensen met psychische kwetsbaarheden, verslaving, neurodiversiteit of zwaar trauma kunnen niet altijd continu voltijds presteren. Toch worden zij in het publieke debat – en zeker in politieke discours – afgeschilderd als ‘onwilligen’, ‘onproductieven’, ‘profiteurs’. (Lore Baeten)
Ik kan het alleen maar met haar eens zijn.
Ik wil dan ook vragen om nu voor eens en voor altijd te spreken over het verbeteren van de samenwerking met langdurig zieken en mensen met een beperking.
Nu wordt er vaak gesproken over het aanpakken van langdurig zieken. Dat is een disciplinerende term. Het stigmatiseert mensen die al een stevige knauw gekregen hebben, en zet hen weg als mensen die iets misdaan hebben. Terwijl het toch in veel gevallen de overheid en de gemeenschap zijn die zich (al dan niet bewust) discriminerend gedragen.
#taal is belangrijk. #samenwerking ook. En #waardig #werk al helemaal.
#menselijkheid #activering #arbeidszorg #ggz #disabilityjustice #ervaringsdeskundigheid #werkbaarwerk
Reacties
Een reactie posten