Pete Wharmby, auteur van Untypical, één van mijn favoriete boeken over autisme door iemand met autisme, postte op zijn LinkedIn-pagina dit lijstje met 10 dingen die hij leuk vindt aan zijn autisme.
Hij schrijft daarin o.a. dat hij "hyperlexic" is.
I enjoy being hyperlexic - obviously it's a big reason I've become a writer and speaker, and I love messing around with language and trying to create sentences that work as well as possible. (Pete Wharmby)
Anders dan Pete Wharmby ben ik eerder hypervisueel en auditief hypertalig.
Geschreven communicatie lezen en begrijpen, vergt belachelijk veel energie. Simpele mails of websites begrijp ik amper. En dat terwijl ik Nederlands en Engels heb gestudeerd. Het lijkt alsof taal op die manier niet tot me doordringt.
Maar werk met (voor)beelden of illustraties of leg me iets uit en ik begrijp ineens veel meer.
Hoe kan je dan zelf zoveel schrijven? Als het voor mezelf is, gaat dat makkelijk. Maar in opdracht van een ander? Dan lijkt het alsof het soortelijk gewicht van woorden ineens vertienvoudigd is. Dan "hoor" ik niet meer wat ik schrijf omdat ik zo hard moet bedenken wat ik ga schrijven.
Dat is dan ook de reden waarom ik nooit een goeie copywriter ben geweest, of waarom ik een gloedhekel had aan het maken van verslagen na interviews, coachingsessies of procesbegeleidingen (hoeveel van die dingen worden eigenlijk gelezen?). En zwijg me van ellenlange offertes (hallo overheid).
En ondanks dat alles, omring ik me graag met boeken, ook al lees ik ze meestal niet meer op papier. Audioboeken hebben me het plezier van het lezen teruggegeven, idem voor de e-reader waarmee ik mijn bladspiegel makkelijk kan aanpassen aan wat voor mij visueel leesbaarder is. Het resultaat? De afgelopen twee jaar mocht ik telkens meer dan 100 boeken ontdekken. In allerlei genres.
Ik vraag me nog altijd af hoe ik die schooljaren doorgekomen ben. Alleszins met veel op de gang staan, eindeloos veel vragen stellen, veel praten (ik verveelde me vaak), om de zoveel jaar een depressie, hulp van leerkrachten die me lieten helpen of me uitdaagden, sporten, en later (bij aanvullende opleidingen) ook met tekenen en bewegen tijdens de lessen.
Gek eigenlijk hoezeer een groot stuk van mezelf zich moest verbergen of inhouden tijdens al die jaren. Zonde dat ik die energie niet kon gebruiken om te leren.
Blij dat ik dat nu wel kan doen, al is de schade die ik toen opgelopen heb helaas blijvend (chronische depressie, chronische vermoeidheid, lichaamstrauma), en beperkt ze mijn mogelijkheden soms meer dan me lief is.
Dit gezegd zijnde: een samenleving die kinderen de kans geeft om zich volwaardig te ontplooien, die krijgt daar sowieso veel voor terug.
#actuallyautistic #autismawareness #neurodivergence #neurodivergentie #neurodiversiteit #andersdenkenden #onderwijs #ggz #welzijn #communicatie #diversiteit #leren
Reacties
Een reactie posten