Dit hoeft niets te worden

Waar jij een mens ziet Zie ik mieren Een hele hoop Als jij praat Hoor ik een zwerm Spreeuwen Als jij me aanraakt Regent het Op mijn huid Als jij me zoent Is er ineens Zoveel zee Om in te drijven Dat ik er bang van word En als jij weg gaat Is het als in een bos Dat plotsklaps Ondergronds is gegaan Terwijl ik de enige ben Die hierboven blijft staan. Waar jij een mens ziet Zie ik mieren.

Leven Is voortdurend verdwalen In het theater Van de vorige dag

We lengen We lengen Het water Het donker De dagen We lengen Wat nu is Met later Elk antwoord Met vragen We lengen Het gras De zomers Met jaren We lengen En lengen Tot het verlangen Keert Tot alles ons lengt En wij Van de weeromstuit Bedaren.

Je begint met licht Helwit licht Zo fel dat het pijn doet Aan je ogen Daarna wijkt het wit Ontrafelt, ontplooit, breekt In kant en linnen, Ontvouwt zich in geel Blauw, rood tot Elk van hen weer breekt En wijkt voor licht dat lijkt Op karmijn, lichtkoraal, zalm, Guldenroede, goud, ivoor, Citroen, olijf- en grasgroen, Honingdauw Aquamarijn, muntcréme, Cyaan, lavendelblos en orchidee, Pruim, distel, magenta en rood Violet, diep-, warm-, licht-, oud-, zacht- En gewoon roze, faalroodpaars, Tarwe, gebleekte amandel, navajowit, Konings-, korenbloem-, lichtstaal-, en Hemelsblauw Zich weer vermengt, Verzadigt, verzengt en  Aanlengt Tot lei- en tal van andere tinten Grauw, grijs en zwart. Vol. Zwaar. Zwanger. Breekbaar. Zwart.

Als je dood gaat Blijf dan nog even Want wie anders Gaat ons leven Met zachte schaduw omgeven? Als je dood gaat Blijf dan nog even Want wie anders Zal de stilte kleuren Met herinnering Als wij het spreken Hebben opgegeven? Als je dood gaat Blijf dan nog even Want wie anders Kan ons beter dan jou Nabij zijn als wij Zo zonder jou Verder moeten leven? Als je dood gaat Blijf dan nog even.

Het heeft geen zin Om je een weg te banen Tussen de druppels Nu het regent Of onbewogen te blijven Tussen de woest wuivende halmen Te midden van de storm Het heeft geen zin Om uit alle macht Stroomopwaarts te drijven En onderweg De plooien in het landschap Glad te strijken Tot je terug bent Bij de bron Om te ontdekken Dat zelfs daar Niets begint Dat nooit al  Eerder begon

Ik zie je graag Zei ze Vandaag Voor altijd Want wie weet Kom ooit de dag Waarop voor één van ons Het altijd gisteren wordt. Dus daarom Zie ik je graag Vandaag Voor altijd Voor het voor één van ons Voor altijd gisteren wordt.

Verlaten voelt als verlies In plaats van vrijheid Wanneer Elk ijkpunt geweken Elke oever of dijk Verdwenen En nergens nog Van ver of nabij Noch van jou of mij Sprake kan zijn.

Wanneer een vogel tegen het raam vliegt, kan het zijn dat hij, in shock, onbeweeglijk blijft liggen. Wanneer de zon hem opwarmt, of de handen van een mens of een doos met een geïmproviseerd nestje hem geborgenheid geven, kan de vogel uit zijn onbeweeglijkheid ontwaken. Dat ontwaken gaat gepaard met trillen en beven. Een natuurlijke, gezonde reactie, waarbij het lichaam ontlaadt. Als die reactie haar beloop kent en de vogel verder niet ernstig gewond is, zal hij zonder problemen wegvliegen. Wordt het ontladen onderbroken (bijvoorbeeld omdat we de vogel aaien), dan riskeert de vogel opnieuw in shock te gaan, met alle gevolgen vandien. Deze observatie heb ik van Peter Levine, trauma-expert, uit zijn boek De tijger ontwaakt. Traumabehandeling met lichaamsgerichte therapie. De laatste weken ging het niet goed. Ik werd overweldigd door verschillende (positieve én negatieve) ervaringen waarbij ik actief moest opkomen voor mezelf en mijn grenzen moest beschermen. Over zulke momenten ben ik al ...

"Soms, soms word ik zo moe van de verwachting dat er evolutie moet zitten in wat ik doe. Alsof ik voortdurend van iets moet genezen. Sommige dingen veranderen of verbeteren nu eenmaal niet meer. En toch, toch probeer ik nog, om tegen beter weten in, iets te veranderen. Omdat, en ik weet dat het stom is, ik schrik heb om te autistisch te zijn." Ik weet wel dat er niet zoiets bestaat als te autistisch zijn. Net zoals je niet te groot of te linkshandig of te blind kan zijn. Je kan wel beperkt worden door al die eigenschappen. Soms ben ik bang dat de prijs voor het respecteren van mijn grenzen té hoog is, en de kosten navenant. Sociaal, emotioneel, financieel. Een catch 22, want door die grenzen (onbewust) niet te respecteren heb ik jarenlang roofbouw gepleegd op mijn lichaam of ging ik relaties aan die voor geen van ons beiden gezond waren. Beperkingen. Het lijkt wel taboe in een samenleving die zo doordrongen is van groeizucht. Stagneren, een grens leren kennen en respecteren. ...

 Toch gek om na al die jaren mijn best doen om sociaal te zijn, te merken dat het me toch niet ligt, zo in groep zijn. Het gekke is, ik wil er wel graag bij zijn, daar niet van. Maar als ik moet praten met meer dan één iemand tegelijk, dan kost me dat meer moeite dan me lief is. Als er een gesprek is waarin verschillende mensen in discussie gaan of door elkaar praten, dan lijkt het wel alsof ik ineens ergens anders ben, buiten dat gesprek. Lang gedacht dat als ik zou blijven oefenen met dat groepsgebeuren, dat het wel los zou lopen. Niet. Telkens opnieuw zocht ik op feestjes iemand op voor een goed gesprek, wat lol. Hoe ouder ik werd, hoe vaker ik het deed. Godzijdank was er vaak een camera, soms van andere mensen, later van mij, waarmee ik dan het gebeuren in beeld kon brengen. Het maakte contact maken makkelijker. Ik had iets om handen waarmee ik me op een zinvolle manier tussen de mensen kon bewegen. Hoe kon het dan dat ik al die jaren groepen heb begeleid? Wat vond ik daar zo l...

14 IX 2020 Er moet me iets van het hart. En misschien zal het hard klinken. Maar dan is dat maar zo.  Het is gericht aan mensen die — zonder dat ze het zo bedoelen of doorhebben — mensen met autisme "leuk" of "interessant" vinden, tot het lastig wordt. Dan heb ik het over mensen die autisme en mensen met autisme fijn vinden als een verrijking van hun leven, hun wereldbeeld en hun denken. Op één voorwaarde: dat het leuk blijft. Een beetje vreemd is leuk, maar al te gek moet het niet worden. Het is een beetje zoals met verzamelaars van kunst van psychiatrische patiënten. Allemaal leuk en boeiend, zolang iemand anders maar voor die patiënten zorgt. Of zolang de ellende uit het leven van die mensen maar niet te dichtbij komt. Speciaal, kunstenaar, red monkey, dwarsdenker, autist, dromer, hoogsensitief, tegendraads, vreemde eend, rare, mens met een aparte handleiding, buitenbeentje, ... het doet me denken aan de specerijen die je in je keukenkast zet om je gerechten te k...