Doorgaan naar hoofdcontent

Ode aan Aad Donker

Je begint met licht
Helwit licht
Zo fel dat het pijn doet
Aan je ogen

Daarna wijkt het wit
Ontrafelt, ontplooit, breekt
In kant en linnen,
Ontvouwt zich in geel
Blauw, rood tot
Elk van hen weer breekt

En wijkt voor licht dat lijkt
Op karmijn, lichtkoraal, zalm,
Guldenroede, goud, ivoor,
Citroen, olijf- en grasgroen,
Honingdauw

Aquamarijn, muntcréme,
Cyaan, lavendelblos en orchidee,
Pruim, distel, magenta en rood
Violet, diep-, warm-, licht-, oud-, zacht-
En gewoon roze, faalroodpaars,
Tarwe, gebleekte amandel, navajowit,
Konings-, korenbloem-, lichtstaal-, en
Hemelsblauw

Zich weer vermengt,
Verzadigt, verzengt en 
Aanlengt
Tot lei- en tal van andere tinten
Grauw, grijs en zwart.

Vol.
Zwaar.
Zwanger.
Breekbaar.
Zwart.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...