Dit hoeft niets te worden

Ze klonk uitheems, alsof haar adem eens haar lippen voorbij pas door klank gekleurd werd maar het maakte mij kleurendoof niet veel uit wat ze zei maakte me hoedanook blij ze ademde en ademde liefde en ik hou van jou  in één en dezelfde adem erbij alsof het niets was en ik ik stond erbij te luisteren steeds maar dichter en dichter tot ik me bijna zo inheems voelde inheems zoals jij jouw jij.

Toeval? Natuurlijk is het geen toeval dat ik op dezelfde middag twee vrienden tegen het lijf loop. Allebei dertigers. En allebei vertellen ze me dat ze de boel gaan omgooien. En allebei vertellen ze me dat nadat ik hen de volgende samenvatting van het voorbije jaar heb gegeven: "Rotjaar." Mijn vader is plotseling zwaar ziek geworden. Nu gaat het gelukkig beter met hem. Zakelijk was het een kleine ramp. En dan heb ik zelf ook nog gesukkeld met mijn gezondheid. Ondertussen gaat het weer wat beter. We werken ons kapot. En als we ons kapot gewerkt hebben, denken we om de één of de andere gekke reden dat we ons kapot moeten werken om weer te genezen. Daarvoor moet je goed ziek zijn, me dunkt. En misschien zijn we dat ook wel. Toen ik nog een opleiding tot therapeut volgde, hadden we een docente die ons vertelde over onze bodyguard, letterlijk: de bewaker van ons lichaam. Als je opgebrand en uitgeput in elkaar zeeg, dan kon je dat ook zien als een teken dat je bodyguard goe...

Tegenwoordig word je Belgische kampioen koffie zetten door een buis te gebruiken. Dat hoorde ik deze ochtend toen ik hier in de stad een kleine koffiebar binnen stapte. "Het geheim," zo vertelde de uitbater aan een klant "zit hem in een buis waar hij zijn gemalen koffie door jaagt. Die buis is statisch geladen waardoor die witte pelletjes (die zorgen voor een slechte smaak, zo verneem ik later) aan de wand van de buis blijven kleven. Zo verkrijgt hij dus pure koffie." De buisgebruiker in kwestie is er blijkbaar al tweemaal Belgisch kampioen mee geworden. Je kunt als mens werkelijk van om het even wat zo veel houden dat je er kampioen in kunt worden. Mensen zijn meesters in het verheffen van obsessies tot kunst. Ik vraag me af of mijn redenering wel klopt. Hoe zou je bijvoorbeeld wereldkampioen kortverhalen schrijven kunnen worden? Ik zie het al voor me dat ik bij een volgend bezoek aan mijn favoriete boekhandel de verkoper tegen een andere klant hoor vertellen: ...

Dat je daar zo, in al je verschillen, nog steeds op mij lijkt Maakt je bij voorbaat al verdacht. "Homo. Pedofiel. Moordenaar. Klootzak. Strever. Snob." Ongeacht de namen die ik je geef Het blijft maar lijken op liefde. Daarom mijn aanklacht: Aan jou is geen ontkomen meer aan. Ik heb alvast een volksjury samengesteld. Want onder gelijkgestemden is het makkelijker Zoeken naar wat ons van jou onderscheidt. Verschillen van elkaar doe je beter niet alleen. Om jou dan voor eens en voor altijd te veroordelen. Hoe ongepast is het niet Dat jij van mij toelaat in deze wereld Wat ik niet gewenst vind? Wat ik Niet wens te vinden en ik zodoende Al jaren vakkundig zoek heb gelegd Tussen de regels. Hoort het wit te zijn. Wij zijn duidelijk Niet aan elkaar besteed En toch, voor wat ons rest van altijd In de echt verbonden Elkaar op afstand houdend. De hel zijn niet de anderen. De hel zijn wij die wat ons tot anderen maakt Niet langer de liefde gunnen Die ons...

Een tafel, die - door wat er op ligt het midden houdt tussen een werkbank en een aanrecht. Iets wat doet denken aan hamers, beitels, zaagsel, potten en pannen en restjes eten En wat daarmee gedaan is En wat je daarmee nog kunt doen. De verzen. Ze zijn niet dood, kunnen bij leven niet verteren. Wat ik niet kan. Hen een leven wekken, De jeugd die onontbeerlijk is voor wie de opgave heeft om eeuwig te zijn. Het heeft iets van een kunstwerk. Het schuiven met stof en licht en inzicht. En alles zo traag waar verandering geen kwestie is van verschil noch van moeten. Zolang ze maar, tijd en zij, aan de slag kunnen blijven. Met elkaar. Of iets met hen beiden. Het groeien van wat tussenin. Niemand tot last. Hoogstens wat rommel, voor de toevallige. Hoe langer ze hier liggen, hoe beter. Ik weet het. Zij zijn mijn verzen. En ik hun dichter. Zo worden wij al jaren Gedicht.

Ze is nogal op zichzelf. Al is dat voor wie haar niet zo goed kent moeilijk te geloven. Overal kom je haar tegen en telkens lijkt het alsof ze nooit iets anders heeft gedaan. Maar eenmaal thuis kan ze uren zonder iets te zeggen naast me voor de spiegel staan.

Als bij uitzondering is vandaag alles anders Tegen wil en dank gaat alles precies Dezelfde gang als één wende geleden. Van stilstand Noch van vooruitgang is er sprake. En aan hoop Valt geen ogenblik meer te besteden. Nu de woorden hun betekenis hebben verloren En de bomen het bos, nu er van dit samenzijn Niemand is die zich nog afvraagt wat het ertoe doet.

Poëzie is wat je intussen doet. Omdat het kan. En omdat het anders zonder moet. Een beetje zoals leven ook zomaar is en toch niet om het even.

Hoe zou het zijn? Jouw handje dat verdwijnt in het mijne. En die stapjes, op precies dezelfde weg. Ik wijs naar een gebouw: Daar heeft opa nog gewerkt toen papa klein was. En terwijl ik het zeg is het alweer herschreven. Het is nooit Nog eens gisteren in mijn hoofd. En er komt een dag Dat ik dat zal weten en dat jij erbij zal zijn En dat ook jij je zult afvragen: Hoe zou het zijn? Zonder dat ik het ooit zal weten.

Soms duurt het even. Niet alleen verstand komt met de jaren. Je leert het wel, dat uit de weg gaan. Je met iets bezig houden dat je ervan weerhoudt om iets onzinnigs te doen. Zoals liefhebben.

Je ruimt de tafel af. Vult een kookpot met aangekoekte kaassaus tot de rand met water. Om te weken. Je schept wat orde. Gooit droge boterhammen in de vuilnisbak. Voor de helft opgegeten. Voor de andere helft vergeten. Je haalt de jas van de keukenstoel en loopt de gang in. De hanger piept wanneer hij over de stang glijdt. Je hart Gaat even sneller slaan. Je wil niemand wakker maken, toch? Terug de keuken in. Daar op het vuur staat nog een pan. Voor je het licht uit knipt denk je: Het kon wellicht beter. Iedere avond ruim je de keuken op. Zet je de dingen klaar. Voor wat? Voor wanneer? Voor waar?

Soms kun je over poëzie niets meer zeggen dan "Dit is een gedicht", en zelfs daar wordt aan getwijfeld.