Doorgaan naar hoofdcontent
Hoe zou het zijn? Jouw handje dat verdwijnt in het mijne.
En die stapjes, op precies dezelfde weg. Ik wijs naar een gebouw:
Daar heeft opa nog gewerkt toen papa klein was.

En terwijl ik het zeg is het alweer herschreven. Het is nooit
Nog eens gisteren in mijn hoofd. En er komt een dag
Dat ik dat zal weten en dat jij erbij zal zijn
En dat ook jij je zult afvragen: Hoe zou het zijn?

Zonder dat ik het ooit zal weten.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...