Dit hoeft niets te worden

MaRf, The cold sweat of Temptation english version here you are now, immobilised, for now you look around, you come to the conclusion that you have absolutely no idea about what you're looking for, so you keep your eyes fixed on her face hoping to start a conversation with her but she's not the girl to be swept off her feet easily you wonder where is she hiding the beginning, where is she hiding the end in between which this uncomfortable silence becomes meaningful again? you crave for a cigarette, and you, yes, you over there you long for your cell to go off, a short talk which starts with hello how are you? I'm looking at a sculpture, reading a poem, pretty? kind of, not bad no, as a matter of fact, it's about us, yes, funny ey? ok, I will, see you soon, byyyyyyyeeee. where were we? oh yes, a beginning and an end. is it that late already? yee. you've got to go but before you leave: when you'll walk away in a moment from now suddenly turn around because for all...

“Maybe I am not very human - what I wanted to do was to paint sunlight on the side of a house.” (Edward Hopper, afbeelding detail van 'Morning Sun') jij in de kleinste kamer met het grootste soortelijke gewicht tegen de muren, zwaartekracht net voldoende om je niet te vermorzelen komen de muren op je af of is het omgekeerd drukt je binnenste zich steeds massiever tegen je huid aan is het je vleesgeworden angst schreeuw gal dat langzaam stolt in het geheugen van je cellen grote opengesperde monden waarmee het leven geen weg meer weet? wat heb je gewonnen aan de wetenschap dat twee bij twee weer vier meet en dat alles zich hier aan dient te houden of je bent zoek als je weet dat in de ruimte en dat is nog niet eens zo heel ver hier vandaan diezelfde twee bij twee net zo goed honderd of een lach kunnen zijn er van tegenspraak geen sprake is laat staan van cellen woorden en logica wel te verstaan?

Hoe harder ik je kneed hoe lelijker je wordt hoe minder ik het groeien voel als groeien hoe meer het krijsen wordt in mijn hoofd het galmen niet meer ophoudt en alle vormen van de wereld aanneemt alsof jij het bent die me tegenwerkt.

schoon genoeg heb ik ervan, dit etalageverhaal waar alsmaar meer brokken van komen het gebrek aan geweld is stuitend het vechten is dansen, aan elkaar geklonken jij, die me altijd vakkundig weet te ontwijken we horen hier niet thuis toch is ons lot verbonden het gebrek aan bewegingszin is van de weerom, stuitend, de strijd gestreden moet nog bevrijd uit beeld gehouwen uit voegen gebarsten uit huid gescheurd uit wondmond bloeden het gruis zal zich zo hoog opstapelen wij zullen met stof de wereld verdrinken in droge lucht misschien moet de waarheid niet zo werelds zijn kan ik beter tevreden zijn met de afdruk van mijn blik in jouw raam die drie seconden het wegkwijnende verlangen ik ben lucht voor jou en water en vieze vlekken die anderen het zicht op hun droombeeld belemmeren. ik ben er helaas teveel aan. Op Parlando vind je m'n bijdrage aan het ding-gedichtenproject. Lies Van Gasse en ik hebben een gedicht geschreven bij een schaakbord van Christophe Vekeman. De Parlando-redactie...

Waar zijn we in godsnaam mee bezig? Als Abou Jahjah en Ahmed Azzuz van de Arabisch Europese Liga door een Antwerpse rechtbank veroordeeld worden omdat ze hun 'morele gezag' niet aangewend hebben om rellen te stoppen, wat blijft er dan nog overeind van onze democratie? De bewuste rellen waren in november 2002 uitgebroken nadat een bejaarde man islamleerkracht Mohamed Achrak had doodgeschoten. Jahjah kwam pas na het uitbreken van de rellen ter plaatse en had, volgens de Antwerpse rechter, zijn morele aanzien bij de allochtone gemeenschap moeten aanwenden om de gemoederen te bedaren. Maar wat is moreel gezag? Welke verantwoordelijkheid brengt dat met zich mee? En kan en moet een mens zich ten allen tijde bewust zijn van hoeveel mensen iemand kan beïnvloeden? Het zijn essentiële vragen waar de Antwerpse rechter in zijn uitspraak aan voorbij gegaan is. Want alleen met een antwoord op die vragen had de rechter in eer en geweten een oordeel kunnen vellen over Jahjah en Azzuz. Nu heeft...

Hebt u behoefte aan cultuur? De vraag houdt meteen een drempel in. Kijk, het begrip cultuur is een abstract begrip dat de doorsnee cultuurgebruiker niet in de mond neemt. Het is alsof je een mens vraagt: nuttigt u soms voeding? Of neemt u soms alcoholisch vocht tot zich? De drempel die je wilt blootleggen is geen drempel waar je je argeloze slachtoffer overheen wilt helpen. Het is de drempel waar je zelf van af wilt. Het is de impliciet verdoken hunker naar bevestiging dat datgene waar jij mee bezig bent, waar jij je tot aangetrokken voelt, dat dat normaal is. En dus vragen we het even aan Jan Modaal en Mieke Middelmaat. Wie dat ook mogen zijn. Of zij ons in ons geloof willen bevestigen. Ik word zo langzamerhand moe van al die drempelkruistochten. Ofwel moet de cultuur gesloopt, ofwel krijg je een hele hoop mensen die pleiten voor de erkenning van de hoogcultuur en voor haar uitzonderingsstatus. Mijn god, waar zijn we mee bezig? In plaats van zo hardnekkig te proberen om de drempels va...

voor chris Tot voor kort had ik nog de moed om bij iedere ontmoeting je beelden de vrijspraak te gunnen Maar twaalf gouden afgietsels van jezelf en rijen badkuipen vol keverkorst en recyclage van uilen en andere cleverkost later kan ik je enkel nog een verdienstelijke etalagist noemen. Ook je laatste performance was op zijn mildst en zachtst gezegd een installatie, ik prees me godzijdank - of is dat vloeken in de kerk? - gelukkig dat ik mezelf het recht kon voorbehouden om na het rondwandelen de zaal te verlaten. wat heet: van het rechte pad afwijken. geen overbodige intellectuele luxe als eufemisme voor armzaligheid. dat, liefste was de laatste keer. ik wou Hilde zien. nu slijt jij - je bekrompen theater an sich over het leven in ideeën - niet meer aan mij.

Wat moeten wij met de ellende van Britney Spears? Maakt het zien van haar ongeluk ons gelukkiger? Moeten we echt zien dat ze ook maar een mens is? Of is er meer aan de hand? Mijn schoonvader benadert het allemaal nogal nuchter. "In de Angelsaksische wereld heb je als publieke persoon geen rechten. Als je in die publieke wereld stapt, dan weet je dat. Je bent bezit van het volk. En dat 'volk' is het vreselijkste wat er is. Kijk maar naar de Romeinen en hun spelen." Eigen schuld Ze heeft het dus zelf gezocht. Het is een discussie die we hier ook gehad hebben toen Big Brother voor het eerst op televisie kwam. Mensen die aan reality-televisieprogramma's meedoen, weten die wel wat de impact is van de media? Professor Gust De Meyer, notoir socioloog en gespecialiseerd in populaire cultuur, vindt dat we mensen niet moeten betuttelen noch onderschatten. Mensen weten heus wel wat media doen. Mensen weten het niet. Onlangs las ik een artikel van een Amerikaanse mediadocent ...

Harlekijn Verhef je, en zie de kleine wereld Als bol die tussen bollen dwerelt, En 't leven van de mensen als Onze melancolieke wals. Pierrot Leven we dan op een planeet, Die zwerven moet, die God vergeet? En hebben wij de mensen aan te Zien als wat dansende gedaanten? Harlekijn God heeft als leven ons bereid: Dansen terwijl het stuk hart schreit - Maar groot is, wie de rust bereikt, En naar het spel van poppen kijkt. uit: Pierrot aan de lantaarn. Een clowneske rapsodie. (Martinus Nijhoff)

Le démon de l'Analogie is een prachtig prozagedicht van de Franse dichter Mallarmè . Het gaat over hoe literatuur zich ongemerkt nestelt in de werkelijkheid en omgekeerd, hoe de werkelijkheid de literatuur binnensluipt. De tekst was de aanleiding voor een essay dat eerder op deze blog verschenen is. Onlangs heb ik de tekst naar Herlinda Vekemans gestuurd die er een aantal heel scherpe opmerkingen op heeft gemaakt. Door haar opmerkingen ben ik de tekst van Mallarmé opnieuw gaan vertalen en hertalen. Heiligschennis? Maak zelf maar uit. De eerste tekst hieronder is een vrije hertaling van de openingsverzen. De tweede tekst is een meer getrouwe hertaling van diezelfde verzen. Tekst 1 komt chronologisch dus na tekst 2. Kwestie van het eenvoudig te houden :-). (het vrije hertaling gedicht) na het concert raakt hij haar een laatste keer aan en neemt de benen zij, rilt in haar slaap nog even na een druppel die langs haar ruggegraat glijdt herfstblad dat. knakt en naar beneden d warrelt...

“Trust me – I know what I’m doing.”(Sledge Hammer) 1. “Media – en vooral communicatiemedia- zijn niet alleen maar ‘extensies van de mens’, maar beschikken over een bijna heilig vermogen tot het kwalitatief veranderen van de menselijke relaties. Allerlei alledaagse beperkingen, vooral op het vlak van communicatie met de medemens, moeten worden verlicht door technologische apparaten met de belofte van een naadloze en rechtstreekse communicatie. Omdat het echter toevoegingen zijn aan communicatie, zijn deze apparaten, net als menselijke relaties zelf, kwetsbaar en broos, ontoereikend, en slagen ze er niet in om voor elkaar te krijgen wat de makers en gebruikers voor ogen stond.” Eric Kluitenberg , “Tweede inleiding op een Archeologie van Imaginaire Media ” 2. Je neemt een boodschap. Je verpakt die in een doosje. En met je setje gesteriliseerde communicatie-instrumenten plant je de boodschap vakkundig in het hoofd van je ontvanger. Een klassiek beeld van commerciële communicatie. Het is al...

Wiskunde is ook maar een aangeleerd kunstje, niet?