Doorgaan naar hoofdcontent

the place to be


“Maybe I am not very human - what I wanted to do was to paint sunlight on the side of a house.” (Edward Hopper, afbeelding detail van 'Morning Sun')

jij
in de kleinste kamer met het grootste soortelijke gewicht
tegen de muren, zwaartekracht
net voldoende om je niet te vermorzelen

komen de muren op je af of is het omgekeerd
drukt je binnenste zich steeds massiever
tegen je huid aan is het je vleesgeworden angst
schreeuw gal dat langzaam stolt
in het geheugen van je cellen
grote opengesperde monden
waarmee het leven geen weg
meer weet?

wat heb je gewonnen
aan de wetenschap dat twee bij twee
weer vier meet en dat alles zich hier
aan dient te houden
of je bent zoek
als je weet dat in de ruimte
en dat is nog niet eens zo heel ver
hier vandaan diezelfde twee
bij twee net zo goed
honderd of een lach
kunnen zijn

er van tegenspraak geen sprake is
laat staan van cellen
woorden en logica
wel te verstaan?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...